Vorige week vrijdag vertrekken mijn mama, buurvrouw en ik van een nieuwjaarsreceptie. Als mijn mama de parking via de op/afrit wil verlaten, merkt ze in de tegenovergestelde richting een auto op. Ze zet zich aan de kant om hem te laten passeren. “Oei, hij heeft een remorque, dat wordt nipt“, zegt Nicole als de auto nadert. Haar woorden zijn nog niet koud of we horen een scherp knarsend geluid en zien de wagen met volle snelheid en onvoorzichtig tegen de rechterflank van onze auto schrapen.
Terwijl mijn mama uit de auto springt om de schade te bekijken, spurt Nicole achter de – blijkbaar – nietsvermoedende chauffeur die ondertussen verder rijdt. Als ze terug komen, is het meteen duidelijk dat hij gedronken heeft. En nog niet een beetje. Ik hoor hem lallen en mompelen, met zijn sigaret tussen zijn lippen geperst. Hij zal zijn identiteitskaart geven en zo alles regelen, da’s allemaal geen enkel probleem.
Al dat lawaai lokt natuurlijk volk. Zijn collega’s (van een andere receptie) komen erbij en Nicole haalt een politieman in burger die ze op onze receptie heeft gezien. Vervolgens hoor ik allerlei flarden van het gesprek. ”Ge gaat dat deftig oplossen met de aanrijdingsformulieren” en “Als de politie komt, hebt ge iets voor“ tot “Ja, maar hij heeft momenteel problemen thuis“.
Soit, de papieren worden ingevuld en alles wordt geregeld. Zonder officiële tussenkomst van de politie. En dat zit mij dwars. Begrijp mij niet verkeerd, voor mij moet je een aanrijding niet aangeven, zeker een geval met beperkte materiële schade. Als je overeenkomt, des te beter. Mijn ongeval is ook in onderling overleg geregeld.
Maar dat hij ongestraft wegkomt met dronken rijden maakt mij enorm kwaad. En het gaat hier over een zwalpende man met dikke tong zonder enige besef van de wereld. Strontzat, dat beseft iedereen. Als je dan betrapt wordt, dan verdien je een boete en de intrekking van je rijbewijs. Het kan mij niet schelen hoeveel familiale problemen je hebt, hoe beperkt de materiële schade is of hoeveel administratie en tijd het kost om de politie op te roepen. Onder invloed rijden is strafbaar en onveilig. En argumenten zoals ”ja, maar hij woont dichtbij, we zuller ervoor zorgen dat hij te voet gaat“ of “hij is bereid om alles in der minne te regelen” zijn dikke zever.
Net zoals “een paar pintjes kunnen geen kwaad” of “ik ben gewoon om te drinken, ik voel dat niet” in andere situatie trouwens.
Tis dus simpel. Of je blijft nuchter of je neemt maatregelen (BOB, openbaar vervoer, …). Dat noemen ze verantwoordelijkheid. In het andere geval ben je niet alleen roekeloos, maar ook egoïstisch.
Is dat een felle mening? Ja, maar rijden onder invloed is gevaarlijk. Alcoholintoxicatie doet de kans op een ongeval drastisch toenemen. Je let minder op. Je merkt voetgangers, fietsers, verkeersborden, zijstraten of tegenliggers later of zelfs helemaal niet op. Je reflexen verminderen, maar je reactietijd wordt langer. Je wordt vlugger slaperig. Enzovoort. Alcohol speelt een rol in ongeveer 1 op 4 dodelijke ongevallen. Met een alcoholgehalte van 0,5 % (Belgische limiet) loop je 2,5 keer zoveel risico op een dodelijk ongeval dan wanneer je nuchter bent. Met 0,8 % is dat risico al 4,5 keer hoger en met 1,5 % maar liefst 16 keer!
Om maar te zeggen: jouw plezierig alcoholuitje kan heel wat lichamelijke, emotionele en materiële schade veroorzaken. Egoïstisch dus.
Ben ik een voorstander van overleg en onderlinge regelingen? Ja, absoluut. Maar niet van dronken rijden. En al zeker niet van ongestraft dronken rijden.
Om nog maar te zwijgen over de politieman in burger die geen maatregelen trof (conclusie: drink en rijdt maar, het kan geen kwaad, ik ben in burger en bel mijn collega’s niet automatisch zelf op).
Bron cijfers: http://www.goforzero.be/nl
PS: Al een geluk dat ik door de pijn in mijn been strike in de auto lag of ik had mij niet kunnen bedwingen om te reageren…
Update: En toevallig verschenen vandaag de resultaten van de Bob-campagne in het nieuws…
