Hij staat te springen van ongeduld, zo benieuwd is hij naar zijn pakje. Ik slaag er immers altijd in om hem het tofste speelgoed te kopen. Fier trek ik de kofferbak open en kijk hem verwachtingsvol aan. Zo’n cadeau wil toch elke tienjarige stoere kerel?
“Ik kan niet skateboarden.”
Stilte.
“Ik heb er trouwens al twee.”
Nog meer stilte.
“Dit is echt geen leuk verjaardagscadeau”, waarop mijn neefje Luckas teleurgesteld weg wandelt en mij achterlaat met een prachtig skateboard in mijn handen…
Enkele jaren geleden beslist de Vlaamse regering tot de afbraak en onteigening van een dorp. Het woonrecht geldt nog tot 31 augustus 2009, nadien moeten alle huurders en krakers hun woningen verlaten. Vandaag opent een Vlaams minister een cultuurproject om datzelfde dorp, of wat er nog van rest, te redden, maar “dat bewijst niet dat er geen eensgezindheid is onder de regeringsleden over het lot van dat dorp“.
Nou, mij lijkt dat vooral een bewijs van ironie… Bert toch.
Vandaag ben ik lui.
Echt lui.
En met echt lui bedoel ik: uitslapen tot half twaalf, om twee uur een versleten joggingsbroek met vloekende t-shirt aantrekken, daarna een filmpje bekijken, ondertussen een stuk chocolade eten, vervolgens overschakelen naar Oprah die me vertelt welke kledij ik moet dragen als ik 50 ben en tenslotte computeren.
Terwijl ik mijn scriptie nog moet schrijven.
En allerlei stageopdrachten moet maken.
En dringend werk moet beginnen maken van sollicitatiebrieven.
Maar dat doe ik dus niet.
Want vandaag ben ik lui.
Echt lui.
En dat op een maandag. Kan dat wel, lui zijn op een maandag? Want lui zijn, dat is toch iets typisch voor een lazy sunday?
Maar een lazy monday kan ook, vind ik.
En dus ga ik nog wat lui zijn.
Echt lui.
… van maart schrijf ik nog snel een berichtje op mijn blog. Niet dat u op interessante informatie moet hopen, mijn beste lezer. U gaat ook niet meteen iets zinvol bijleren. Er is geen absurde levensvraag van mijnentwege. Ook geen cynische quotes of een vleugje sarcasme. En vergeet de grappige noot, hier zal u ze niet vinden.
… van maart zal ik evenmin mijn blog gebruiken om mijn tegenstanders genadeloos af te maken of complimentjes te gooien naar alle lieve mensen op de wereld.
… van maart zal u niets, maar dan ook niets van dit alles terugvinden.
… van maart kan ik enkel vaststellen dat ik schandalig weinig geschreven heb. Klachten? U wil meer? Ik ook. Steek het op allerlei reflecties, een stagedagboek, supervisieopdrachten en scriptietoestanden. Ze vermoorden mijn creativiteit.
… van maart beloof ik beterschap in april. Ondanks de reflecties, het stagedagboek, de supervisieopdrachten en de scriptietoestanden die nog zullen komen.
Tenzij u op de valreep van maart beslist heeft deze blog links te laten liggen.
Tussen het hoesten, proesten, vechten tegen de koorts en de zakdoekindustrie steunen (van een economische crisis daar geen sprake) door neem ik een tijdschrift om het wachten op de dokter wat te verzachten. Terwijl ik doorheen de grote en kleine levensvragen van diverse BV’s en zij die zich zo noemen blader, bedenk ik me plots iets.
Hoeveel bacterieën en microben zouden er niet op al die boekjes in de wachtzaal van de dokter zitten?
Om nog zieker van te worden…
Het gebeurt de afgelopen dagen telkens weer. Als ik nu een man met een hond zie wandelen, dan vraag ik het me af.
Het, ja, het.
Of hij het zou zijn.
Je weet wel.
Het.
Een bospoeper…
Ik ben vast niet de enige. Toch?!
Vandaag ga ik helemaal Story, met mijn eigen invulling van de rubriek Ooit gedaan, nooit gedaan.
Ooit gedaan:
Nooit gedaan:
En jij?
Soms vraag ik me dingen af. Nuttige of nutteloze dingen. Interessante of oninteressante dingen. Grappige of serieuze dingen. Domme of slimme dingen. Of nog andere dingen.
En nu dit. Op zondagavond lees ik op teletekst en in de krant het volgende over De smaak van De Keyser:
1964 versus 2008: dat is 44 jaar. Toch?! Nu, het kan aan mij liggen maar ik vind niet dat Alessandra er 44 jaar uitziet. Dus klopt ofwel de tijdsrekening in de serie niet ofwel de uitleg over de aflevering niet!
U mag zelf oordelen of u dit nuttig, nutteloos, interessant, oninteressant, grappig, serieus, slim of dom vindt.
De vakantie is voorbij.
Ik heb de wet overtreden! Bewust. Schaamteloos. Zonder scrupules. Gewoon ingegaan tegen de maatschappelijke regels. De rebel in mij, ze voelde zich oppermachtig. Heerlijk superieur. Yeah!
Ik had nochtans een goed excuus. “Tuurlijk had je dat, iedereen die de wet overtreedt, heeft een goed excuus“, hoor ik je denken. En toch was het zo: het nood breekt wet-excuus namelijk. En de nood was in dit geval Bart, alias nonkel madrina.
Bart is donderdag op zijn werk gevallen. Met een zeer dik en pijnlijk been als gevolg. Ons plan om de autostrade onveilig te maken met de auto (Bart combineert vlotjes de taken nonkel madrina met rijbegeleider madrina) viel lichtjes in duigen. Wij tweetjes dan maar naar het ziekenhuis, waar we vooral hebben gewacht. En van de ene onderzoekskamer naar de andere hebben gemankt. Of liever gesukkeld. Waarom zouden ze ook iemand die amper kan stappen een rolstoel geven?
Enfin, één serieuze bloeduitstorting en verrekking later komt de verpleger langs met de melding dat we naar huis mogen, maarrrrrrrrrrrrr… dat Bart niet met de auto mag rijden…
Ik voelde meteen nattigheid. En Bart voelde ze ook. Zelfs de verpleger voelde de spanning. ”Ze is nog maar enkele maanden aan het rijden, ziet u“, prevelt Bart stilletjes. ”Ik heb geen L“, vervolg ik al even stil. “Ja meisje, je richtingaanwijzers gebruiken, opletten voor fietsers en stoppen voor het rood licht“, antwoordt de verpleger stoer alvorens hij ons wegstuurt. Bart en ik kijken naar elkaar en voelen de krop zenuwen in onze keel groter worden.
Niet dat het rijden op zich een probleem is. Ondertussen heeft deze meid er al 20 uur rijles in de rijschool en gigantisch veel rij-uren thuis op zitten, en begint de auto meer haar vriendje te worden. Maar mijn eerlijkheid speelt me parten: met mijn voorlopig rijbewijs heb ik een L nodig. Wat als de politie me tegenhoudt? Zullen ze mijn nood breekt wet-excuus aanvaarden?
Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest toen ik uiteindelijk de auto parkeerde. Bart trouwens ook. Al had dat bij hem vooral te maken met het feit dat ik nu met zijn auto reed en niet met die van thuis, denk ik…
