Searching for Utopia, dat is de naam van het kunstwerk op het strand van Nieuwpoort. Het is een reuzenschildpad met ruiter die naar de zee kijkt. Het standbeeld werd gemaakt door Jan Fabre (de man van de kevers op het plafond in het Koninklijk Paleis).
Maar in Sea Life Blankenberge zijn de schildpadden van een iets kleiner formaat 
Libelle, dat is bij ons een generatieoverschrijdend boekje. Elke donderdag koopt mijn meme haar exemplaar, vervolgens krijgt mijn mama het tijdschrift en zij geeft het op haar beurt aan mij. En alledrie hebben we er veel leesplezier aan. Ik scheur er bijvoorbeeld inspirerende foto’s of recepten uit (of denkt u dat mijn hoofd zelf dingen zoals mosterdkaassaus verzint). Voor mij scoort ook de mix tussen de persoonlijke verhalen en eten en drinken, tussen interieurtips en fijne interviews, tussen toerisme en informatie op psychologisch vlak. Bovendien hou ik ook van de vrolijke vormgeving en de fijne reclameboodschappen.
Fans van Libelle dus, dat zijn wij. Enneuh, net als Royalty mogen ze mij altijd bellen, redactrice bij Libelle, sounds like a dream job 
Naast het wekelijks tijdschrift organiseert Libelle ook regelmatig acties en evenementen.
Zo kocht ik een tijdje geleden de cupcakedoos van Libelle. Dat is een doebox waarin alles zit om zelf feestelijke cupcakes te maken en te versieren. Je vindt er alle ingrediënten en benodigdheden in zoals een receptenboek, vormpjes met bloemmotief, suikerbloempjes en glazuur om je cupcakes te versieren, deegmix, witte en paarse rolfondant en 3 uitsteekvormen met bloemen. Ideaal voor wie nog nooit cupcakes heeft gemaakt. Het deeg (goed voor 24 cupcakes) pimpte ik de eerste keer met enkele eetlepels cacaopoeder en de tweede keer met chocoladedruppels. En ze waren superlekker!
Afgelopen zaterdag organiseerden Libelle en het Waasland Shopping Center de mamaverwendag. Speciaal voor moederdag werden alle mama’s in de bloemetjes gezet. En aangezien ik er ook één heb (een hele lieve trouwens) trokken we naar Sint-Niklaas. En daar was er vanalles te beleven.
Heel wat winkels gaven extra voordelen of kortingen. Zo kregen we bij Oil & Vinegar een handige zak, dronken we een sapje met korting bij Zestjuices en kregen we een armband bij Esprit.
Wie op voorhand reserveerde, kreeg een cadeaupakket ter waarde van 120 euro. En dat was een goodiebag om u tegen te zeggen: een gamma producten in miniformaat van Dove, sausketeltjes van Knorr, een doosje zeevruchten, ontbijtgranen, bons voor Pearle en Smartphoto, koekjes van Delacre, bodymilk van The Body Shop, zakjes thee en senseokoffie, … Bovendien kregen alle mama’s ook een bloemetje.
Verder kon je deelnemen aan enkele workshops. Zo kon je fotokaders decoreren en/of halskettingen maken met behulp van een aluminiumdraad. Ik heb mij gewaagd aan de derde workshop, namelijk een halsketting maken met een sjaal.
De werkwijze gaat als volgt: je neemt een fijn sjaaltje, waarin je watten bolletjes stopt. Vervolgens draai en knoop je het sjaaltje errond. Aan de 2 uiteinden bevestig je een slotje om de ketting te sluiten. Et voila, in een mum van tijd heb je een originele ketting. Je kon kiezen uit een ruim aanbod aan sjaaltjes en de mensen van Libelle stonden klaar met uitleg en handige handen. Ik koos voor een – uiteraard – rood exemplaar. Terwijl ik bezig was, kreeg ik heel wat positieve reacties van mensen die jaloers waren op mijn hip rood kleurtje
Bij de fotograaf van Libelle.be kon je jezelf laten vereeuwigen op de Libelle cover. En daar is mama niet aan ontsnapt. We staan er allebei nogal groggy op, blaim it on the bad hairday, maar kijkt ne keer: precies echt sèg
Verder kreeg elke bezoeker een appel en bij de chocoladestand mochten we pralines proeven. Bij Nivea kregen we staaltjes en lieten we onze huid testen (ik heb een droge huid, met dank aan de genen van mijn mama).
In de Libelle Shop tenslotte kon je allerlei spulletjes kopen en mensen met een kaart van de Libelle club kregen een glaasje bubbels.
En toen stond er nog een optreden van Tom Dice op het programma (hij kwam toevallig zijn cd te promoten bij Free Record Shop). En mama vond dat geen mis ventje
Kortom, wij hebben – in tegenstelling tot onze portemonnee - een fijne dag beleefd. En op de website kan je de sfeer opsnuiven.
Blankenberge – augustus 2011
Ik kijk naar de foto en ruik de zon. Ik adem terug de zilte zeelucht in. Met blote voeten loop ik in het zand, richting de ruisende golven, tientallen schelpjes kruisen mijn pad en de wind speelt met mijn haar. Ik proef herinneringen van een mooie zomer. Ze smaken naar meer.
Met de trein naar Antwerpen sporen en stoppen in Mortsel-Oude-God. Of in Kwatrecht richting Gent. Passeren langs tramhaltes aan de Belgische kust met namen zoals Middelkerke Krokodiel en Lombardsije YAMC. Of met de auto door de dorpen Appelterre en Goeferdinge rijden.
Onderweg zijn is altijd een beetje reizen, ik ben toerist in eigen land.
Oh, en wat is de goedkoopste treinreismanier voor jongeren onder de 26 jaar? Een Go-Pass natuurlijk. Ik heb er nog ééntje met 5 ritten, geldig tot augustus 2012. Iemand geïnteresseerd om hem over te kopen (25 euro)? Ik heb vorige maand een nieuwe leeftijdsmijlpaal bereikt en behoor nu tot de mensen die een Rail Pass (moeten) gebruiken, ik ben d’er nog altijd niet goed van…
Ik ben een gelukzak, ik word namelijk omringd door heel wat creatieve mensen. Dat werkt enorm inspirerend en voedt mijn creatief brein. Maar het levert mij ook concrete zaken op. Ervaringen en activiteiten. Zo speelde ik al diverse keren foto-assistent en liet ik mij al professioneel opmaken door een visagiste in opleiding. En soms hou ik er ook tastbare zaken aan over. Materiële hebbedingetjes en cadeautjes. Zo maakte de broer van mijn metekind al een armband en knutselde Nele, die momenteel helemaal in de ban is van haken, een tasje voor mijn externe flitser. Iets stevig en in een hip paars kleurtje. Ze gaat het zakje nu nog pimpen met een drukknopje en – ik geef schaamteloos een kleine suggestie - een draagriempje. Dat laatste zou ik namelijk heel handig vinden
En nu heeft Elle, één van mijn beste vriendinnen, een nieuwe roeping gevonden: juwelen maken. En ze heeft talent. Ik kreeg van haar een prachtig paar oorbellen en een al even mooie ketting. Ze kent duidelijk mijn smaak, want ze koos voor fijne, maar opvallende juwelen. Afgewerkt met rode roosjes en… euhm… blauwgrijze steentjes (geen idee hoe dat heet *bloos*). En met rode accenten, of wat had u gedacht
Zien mijn nieuwe vriendjes er niet fantastisch uit? Het was een verrassing, dus ze moest de lengte raden, maar ze passen perfect. Ik kreeg al heel wat complimenten.
Elle zoekt trouwens een hobbywinkel waar ze giethars verkopen om met mallen te werken, tips zijn dus welkom.
Omgekeerd werkt creativiteit ook, zowel Nele als Elle zijn immers door mijn invloed elk met een blog begonnen. En aangezien Elle van een juwelenwebwinkeltje droomt, solliciteer ik bij deze ook voor haar communicatie- en vormgevingmaatje. Laat die bestellingen maar komen
Weet ge wat het probleem is met eetfestijnen? Ge eet altijd veel meer dan thuis. Een ontbijt bijvoorbeeld. Thuis eet ik een kom cornflakes en drink ik een glas fruitsap. En op zondag verander ik naar boterhammen met choco of speculoospasta met een tas melk. Aangevuld met De Zevende Dag. Politieke debatten en ik, wij hebben dan een vaste afspraak. Maar op een georganiseerd ontbijt speel ik met gemak een paar croissants, koffiekoeken en pistolets naar binnen, inclusief nog wat fruit, yoghurt, fruitsap en thee. Een beetje schoefel, ik… Over het woord schoefel gesproken, ik had daarover een dialectmisverstandje met een fijne blogmadam, nog even for the record, LJ, ik ben geen pannenlikker
Soit. Op het paasontbijt voor de buren, georganiseerd door het wijkcomité, was’t opnieuw prijs. Volgepropt plofte ik mij tenslotte neer bij twee buurtcomitémadammen van ietwat oudere leeftijd. Het gesprek ging over gsm’s, meer bepaald over de combinatie met abonnementen. Ik luisterde op mijn gemak mee, terwijl ik over mijn bolle ontbijtbuik wreef. ”Ge kunt beter ne keer switchen van operator, dan hebt ge regelmatig voordelen“, luidde de conclusie. Ik knikte. “En ja, om de twee jaar koopt ge toch ne nieuwe gsm, dus dat komt schoon uit hé“, besloot de al in halftijds pensioen zijnde mede-organisatrice. Daarop verslikte ik mij in mijn chocomelk (schoefel, remember) en zweeg wijselijk over de leeftijd van mijn gsm: 7,5 jaar mensen, 7,5 jaar, da’s een eeuwigheid in mobiel telefonieland blijkbaar. Ik kan sms’en, bellen en zodanig vieze, wazige en grijsachtige foto’s maken dat ge’t verschil niet zou zien tussen Kasper en kots, bij wijze van voorbeeld.
Enfin. Om mijn spijsvertering opnieuw op gang te krijgen, sloot ik mij aan bij de afwassers. En daar gaf de buurman zijnde een gepensioneerde militair een exposé over de… Ipad. “En als ge d’er ene wilt kopen, wacht ge beter nog, want binnekort komt er een nieuw exemplaar uit“, raadde hij de andere afwassers aan. En vervolgens ging hij over naar het gemak van een Kindle.
Ik knikte opnieuw. En zuchtte. Ik, de jongeling zonder Ipad, Kindle en smartphone, maar met een gsm van dinosaurusproporties. Het enige wat mij hip maakt, is dat er een konijn op de achterkant van de gsm plakt. Da’s ook al iets, denk ik dan.
