Zondagnamiddag, doel: eitjes halen bij mijn meme om de volgende dag tiramisu te maken. Zondagavond, balans: 1 verrassingsfeestje (voor mij) met drie taarten (niet alleen voor mij), véél buffet (zie voorgaande), cadeautjes (allemaal voor mij *gelukkig*), champagne (uitstekend merk trouwens: Le Vasseur), enkele familieleden en mijn beste vriendin Evelyn (en haar “nu nog vriend, binnen een jaar man” Niels). Resultaat: 1 verbaasde en ontroerde Mieke. De reden voor dat onverwachte feestje? Mijn geslaagdheid (of hoe heet zoiets?). In juni behaalde ik immers mijn diploma bachelor in de journalistiek. Dat had ik nog niet gevierd met familie. Tot gisteren.
Als ik een zak oud brood neem om de eendjes bij mijn meme te voederen, roept ze dat ik moet wachten totdat de kindjes er zijn. Kindjes? Welke kindjes? Het knalrode gezicht van mijn mama en Bart die vlug wegloopt, verklaart genoeg. Hier is iets aan de hand en ik mag het niet weten. Ze proberen zich nog te redden met een niet bepaald geloofwaardig smoesje. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Uiteindelijk nestel ik mij in de zetel met enkele Story’s. Als niemand mij iets wil zeggen, kan ik mij maar beter verdiepen in het wel en wee van de sterren. Dat lukt welgeteld tien minuten, want plots staat Evelyn in de hal. Complete verbazing. Als ook even later Antje en co toekomen (nog meer verbazing), kan mijn “proficiat met je diploma”-feestje echt beginnen. Tussendoor vraagt Evelyn me of ik haar bruidsmeisje wil zijn. Kortom, het feestje was geslaagd (heb je ‘m?). En de eitjes? Die ben ik vanmorgen nog moeten gaan kopen, ze waren allemaal opgebruikt voor het buffet.
