Een vrije dag: tijd om tiramisu te maken. Alle ingrediënten staan klaar, potten, pannenlikker (heerlijk woord) en mixer ook. Tot ik merk dat ik geen Amaretto heb. Naar de winkel dus. Geen tiramisu zonder dat heerlijke drankje. Toch?!
Het is vier uur in de namiddag en Dendermonde wordt overspoeld door een bende uitgelaten scholieren. Ook zij hebben het plan opgevat om te winkelen. Snoepjes, chips, colaflessen, … het wordt allemaal gretig meegegraaid. Verdoken tussen allerlei flessen drank (verdacht goed verstopt) vind ik de Amaretto en wandel ermee naar de kassa. Voor mij staat een jonge gast. Hij knipoogt naar de jongen achter mij en vraagt een pakje sigaretten. Met een grijns loopt hij naar buiten. Waarschijnlijk nog net te jong om die al mogen kopen. Een perfecte verklaring voor de vette knipoog en grijns.
Terwijl ik mijn portefeuille neem, bekijkt de kassabediende me. Haar ogen vormen kleine spleetjes als ze vraagt: “Hoe oud bij jij?” … Stilte. Seconden tikken voorbij. Ongelovige blik. Langzaam dringt het tot mij door dat de juffrouw achter de kassa mij minderjarig schat. Nog steeds geschrokken door haar vraag mompel ik: “21″. Ik overhandig haar het geld terwijl ze zich verontschuldigd want “met al die scholieren twijfel je soms”. Ik bekijk haar een beetje vals. Zinnen zoals ”incompentent kind” en “alsof jij er zo volwassen uitziet, je zou je beter concentreren op overduidelijk minderjarige snotapen met sigaretten” flitsen door mijn hoofd. Grappig hoe je zelf in termen van vooroordelen denkt… Met rechte rug en kin vooruit stap ik uiteindelijk kordaat de winkel uit. Want 21-jarigen met een fles sterke drank stappen nu eenmaal vastberaden de wereld in. En of ik een dubbele scheut Amaretto in de tiramisu heb gedaan!
