Onlangs een jas gekocht. Een dikke, lange wintermantel met een visgraatmotief. Iets anders dan de korte sportieve jasjes die ik altijd draag. Een beetje eleganter, meer volwassen. (Dat mocht ook wel, vond de mama.) En ik lijk er zowaar ouder in. Of toch als een 21-jarige jongedame. Gedaan met de foute inschattingen van mijn leeftijd. Nooit zal iemand mij nog jonger schatten!
Tot gisteren…
“Ik vind dat jij er jonger uitziet met je jas aan. Jij lijkt absoluut geen 21.” Woorden van Marieke, een klein schattig en absoluut niet verlegen (waarom zou ze) meisje.
Uit welke mond kwam de waarheid nu alweer?
Zucht…
