Studio Brussel bestaat 25 jaar en werd daarom omgedoopt tot Brudio Stussel: weg met het normale programmaschema en welkom aan nieuwge(s)maakte presentatieduo’s. Voor de gelegenheid werden er ‘nieuwe medewerkers’ aangeworven zoals Sien en Maria, de leading lady’s van de VTM-schoonmaakwereld, en bokser Freddy De Kerpel.
In het programma Don’t call us, we’ll call u nodigden radiostemmen Siska Schoeters en Stijn Van De Voorde elke dag iemand uit om hen gezelschap te houden. Woensdag 26 maart was het de beurt aan Peter Hoogland. Een uur lang mocht hij het beste van zichzelf geven in een heuse revival van Het Land van Hoogland. Voor menig luisteraar betekende dit pure nostalgie, een terugkeer naar lang vervlogen tijden.
Populair, dat is het minste wat je kan zeggen over Het Land van… Zelf heb ik de gekte er rond gemist. Het interactieve jongerenprogramma liep van 1997 tot 2000, een periode waarin deze meid nog helemaal ondersteboven was van The Spice Girls (absoluut toppunt van girl power). Ik was 11 jaar en totaal niet onder de indruk. Niets in mijn onschuldige kinderhoofdje dacht eraan ’s nachts mijn radio op het Het Land van… te zetten. Oudere mensen vertelden, spraken als het ware lyrisch, over dat fantastische programma en hoe ze stiekem met hun walkman in bed lagen te luisteren naar al dat moois. Luisteren, een must? Juist ja. Spice up your life daarentegen…
Het programma had een grote invloed op de jongeren, de CIM-cijfers waren indertijd gigantisch hoog. Zoals ik al zei, de populariteit was enorm. Dat werd ook duidelijk tijdens de Brustu-uitzending. Luisteraars reageerden massaal, en vooral heel blij. Het Land van… en Peter Hoogland e-i-n-d-e-l-i-j-k terug! Hallelujah, geef die man een microfoon en een plek in de ether! En ik? Ik zat erbij en keek er naar. Letterlijk; want aan mijn linkerkant zat Siska, rechtover mij Stijn en aan mijn rechterkant Peter. Inderdaad, op het moment waarop Het Land van… terug werd losgelaten op de luisteraars, zat ik in de studio. Allemaal doordat je op een druilerige woensdagavond besluit om met Dante (tijdens het programma rechterhand van) een pitta te eten; waarna hij je voorstelt om naar de live-uitzending te gaan. En ik ben niet het type vrouw die nee zegt op de vraag: “Zullen we naar Studio Brussel gaan?”
Qua prestatiedruk voor het volgende pittabezoek kan dit tellen.
Nu kon ze niet anders, ze moest spelen. Niemand zag het zitten. Zelfs haar supporters niet. Sanne wilde koste wat het kost de flatscreen-tv en 3000 euro. Het meisje besefte dat winnen mogelijks niet tot haar opties behoorde, ondanks haar geluksbrenger: de pop van haar metekindje. Ach ja, dacht ze bij zichzelf, ik word tenminste eens professioneel opgemaakt.
In ronde 2 haalde ze 240 punten. Een zeer mooie score. Trouwens, Rik of Rudy, what’s in a name? Sanne deed het iets minder goed. De huidige totale stand: 360 – 340 (S).
In de finale deed ze hetzelfde als in ronde 3. Ze beantwoordde 7 van de tien vragen correct. Alleen wist ze, ondanks de tip cijfers, het woord niet: letters. Cijfers en letters, naar het bekende programma. (Sorry Zaki.) En jammer genoeg kon ze geen enkel lijntje maken. Geen 1000 euro voor een gewonnen finale, geen 250 euro voor een lijntje en geen tweede deelname…, ze ging haar huis met een Fnac-bon van 100 euro en een heleboel kruiswoordpuzzels. Een flop was het zeker niet (Go Ben go). Trouwens haar achterneefje was met zijn spanddoek op tv geweest.
Ik mis je hoor. Heel erg. Je was meer voor mij dan zomaar een huisdier. Als ik verdriet had, wreef je mijn tranen weg met je kopje. Je kwam bij mij liggen als ik ziek was of je kroop dicht tegen me aan om me te verwarmen. Je begroette me steeds met een enthousiast gemiauw. Ik ben ervan overtuigd dat je de slimste kat ter wereld bent, zo vaak hebben we samen gestudeerd. Ook al liep dat niet van een leien dakje, je lag immers meer op mijn cursussen… Bij elke maaltijd kwam je naast mij zitten waardoor je kopje net boven de tafel kwam. En toen ik vanmiddag de koelkast opende, kwam je niet af. Nochtans smeekte je altijd om overschotjes. Hoe vaak hebben we niet samen in de zetel gelegen, jij op mijn buik met je natte snuit in mijn hals? Soms zo aan het spinnen dat mijn oren pijn deden? En wie gaat er nu de restjes melk van mijn cornflakes opdrinken?
Ik heb vaak om je gelachen. Soms lag je zo te wroeten dat je uit de zetel viel. Of je schatte
Je hebt een lang, gezond en gelukkig leven achter de rug. Nooit ziek geweest. Toen we je zondag vonden, helemaal onder het bloed, heb ik je geaaid en gesmeekt nog niet te sterven. We hebben je meteen naar de dierenarts gebracht. Daar probeerde je steeds weg te glippen, maar je hebt er je laatste nacht moeten doorbrengen. Zo jammer. Ik weet dat ze jou goed verzorgd heeft, en toch… En toen ik je maandag zag, zo mager en je haren aaneengeklit van het bloed, was je niet de Minoe die ik zo lang gekend hebt. Jij, die zo fier en ijdel was…
Als ze muziek hoort, kan je haar niet tegenhouden. Antje, nu ongeveer 14 maanden oud, is gek op dansen. Of het nu de geluidjes van haar prinsessenwagen zijn, de trompet van haar supergrote broer of een liedje op de radio; dansen zal ze! Meer dan andere peuters van haar leeftijd weet ze heel goed wat ritme betekent. Moeiteloos past ze zich aan als de melodie verandert. Zolang er maar schwung inzit. Ze trekt zich niets aan van de mensen die naar haar kijken en zorgt ervoor dat iedereen vrolijk begint te lachen. Misschien moet ik haar eerst dansschoentjes kopen in plaats van zwarte botjes? 
