Over madrina’s eigen kleine fijne wereld…

De kogel is door de kerk, Vlaanderen heeft zijn keuze gemaakt: niet Hasselt, maar Leuven is de winnaar van het succesvolle VTM-programma Mijn Restaurant. Afgelopen donderdagavond keken maar liefst anderhalf miljoen kijkers naar de finale tussen Leuven en Hasselt. Ook ik zat vol spanning te wachten op de uitslag. Al weken was ik, net als zovele anderen, in de ban van Mijn restaurant.

Eigenlijk hadden alle koppels wel hun charme. Gent vond ik heerlijk nonchalant, luchtig en grappig. Ik ben zelfs als een onnozele kip voor het raam van De Charlekijn staan loeren (niet waar N.?) om vervolgens te beginnen giechelen omdat we Angelo en Kris zagen. Live! Oostende bracht vuur en sensatie. Ach, Ghislaine en Pieter, ze kregen heel wat commentaar te slikken, maar bezorgden het programma de nodige pit. Of peper as in the Red Pepper? Antwerpen dan. Ze hadden de leukste naam (Matizze), zeer lekker uitziende gerechtjes en Lins is een grave madam. En, in tegenstelling tot vele mensen, heb ik wel een boontje voor het Antwerpse dialect! Toch kreeg ik meer en meer sympathie voor de twee jonge ladies uit Limburg: Yanaïka en Stephanie. Hun spontaniteit, de leuke inrichting van hun restaurant (ooh, een loft), het originele aardappelconcept, … en hopla Hasselt werd mijn number 1. Leuven tenslotte kon me in het begin niet zo boeien, maar langzaamaan groeide mijn appreciatie voor hen. Ik bewonder hun enorme groei en inzet.

In het eindspel droeg Hasselt dan ook mijn voorkeur weg. De finale zelf vond ik wat magertjes en geforceerd. En hoe vaak kan je dezelfde vraag stellen (“hoe voelen jullie je, hoe schatten jullie de kansen in, …“) in anderhalf uur televisie (min de reclame, was die er trouwens niet meer dan anders)? Ik wilde gewoon zo snel mogelijk de winnaar weten! Hoe sterk kan je je trouwens inleven in een programma als je hart zelf honderd uur per slaat? Ik heb me zelfs laten verleiden tot het sturen van een smsje. En dat doe ik nooit! Om maar te zeggen, ik was echt teleurgesteld toen ik Rani’s brede grijns zag tevoorschijn komen in Leuven. Ach ja, ik gun het moeder en zoon wel hoor. En ik hoop dat ze ooit een ster halen (maar idem dito voor Hasselt, als ze terug openen).

VTM had een kijkcijferkanon te pakken met Mijn Restaurant en gisteren las ik in de krant dat een tweede seizoen niet onwaarschijnlijk is. En ondanks de huidige heisa (Het Belang van Limburg drukte een verkeerd telefoonnummer af, de uitslag was al eerder bekend gemaakt door een journalist, …) zal ik terug met kloppend hart kijken. En wie weet overtuigt VTM me zelfs om twee smsjes te sturen   

Vier dagen vol sport, spel en plezier; met enthousiast gejuich, overwinningsgebaren en soms ook met traantjes. Van 30 april tot 3 mei 2008 vonden de 27ste Special Olympics plaats. Gaststad Kortrijk verwelkomde ongeveer 3.100 atleten (uit 210 clubs uit het hele land), samen met hun begeleiders, familie, supporters en sympathisanten. Duizend vrijwilligers en vele organisaties zoals het Rode Kruis, defensie, civiele bescherming, … zorgden voor de goede werking. Ook het dienstverleningscentrum Blijdorp nam deel aan de jaarlijkse spelen voor personen met een verstandelijke handicap. Atleten met een fysieke handicap kunnen terecht op de Paralympics.

Twee dagen lang mocht ik mijzelf assisent-coach van de zwemmers noemen. Tien gasten helpen klaarmaken voor hun wedstrijd, luidkeels aanmoedigen en nadien opvangen (dat laatste meestal met een dikke proficiat-knuffel, soms ook met een bemoedigende klop op de schouder). En als we niet in het Magdalena-zwembad vertoefden, trokken we naar de andere pistes om onze mede-atleten aan te moedigen. De gasten van Blijdorp namen immers deel aan verschillende disciplines: zwemmen, atletiek (lopen, verspringen, kogelstoten, …), triatlon, fietsen en gymnastiek. En om even chauvinistisch te zijn, dankzij BD kende de medaillebusiness een enorme groei. (Hoewel elke atleet een medaille kreeg.) 

Door les en een communiefeest kon ik slechts twee laatste dagen mee. Daardoor heb ik ondermeer de openingsceremonie op woensdag gemist. In het bijzijn van een bekende sporter toonde elke club zich aan het publiek. Hoogspringster Tia Hellebaut stak de olympische vlam aan en een heus vuurwerk sloot de avond af. Gedurende de volgende drie dagen vonden de wedstrijden plaats. En omdat sporters (en hun coaches) stevig op hun benen moeten staan, werden ’s middags onze maagjes gevuld met een uitgebreid lunchpakket (een happy meal doos gevuld met sandwiches, drankjes, koek en fruit). Op donderdagavond zorgden Eline De Munck en Brahim voor een spetterend optreden. Enkele gasten van BD gaven het beste van zichzelf op het podium. En dat deden ze de volgende dag alweer tijdens de wedstrijden. Van onze negen zwemmers die op zaterdag aan de beurt waren, haalden er maar liefst acht een gouden of zilveren medaille. ’s Avonds trok iedereen naar het Wembly voor de sluitingsceremonie. Met vlaggen liep elke ploeg een rondje op de atletiekpiste, luid aangemoedigd door het publiek. Fier toonden onze atleten hun medailles. Na de gebruikelijke bedankwoordjes en een optreden van Jean Bosco Safari, was het tijd voor datgene wat elke atleet niet wilde: de spelen werden gesloten, de olympische vlam gedoofd. Traantjes vloeiden, want afscheid nemen doet altijd pijn. Laat het maar vlug mei 2009 zijn.