Vier dagen vol sport, spel en plezier; met enthousiast gejuich, overwinningsgebaren en soms ook met traantjes. Van 30 april tot 3 mei 2008 vonden de 27ste Special Olympics plaats. Gaststad Kortrijk verwelkomde ongeveer 3.100 atleten (uit 210 clubs uit het hele land), samen met hun begeleiders, familie, supporters en sympathisanten. Duizend vrijwilligers en vele organisaties zoals het Rode Kruis, defensie, civiele bescherming, … zorgden voor de goede werking. Ook het dienstverleningscentrum Blijdorp nam deel aan de jaarlijkse spelen voor personen met een verstandelijke handicap. Atleten met een fysieke handicap kunnen terecht op de Paralympics.
Twee dagen lang mocht ik mijzelf assisent-coach van de zwemmers noemen. Tien gasten helpen klaarmaken voor hun wedstrijd, luidkeels aanmoedigen en nadien opvangen (dat laatste meestal met een dikke proficiat-knuffel, soms ook met een bemoedigende klop op de schouder). En als we niet in het Magdalena-zwembad vertoefden, trokken we naar de andere pistes om onze mede-atleten aan te moedigen. De gasten van Blijdorp namen immers deel aan verschillende disciplines: zwemmen, atletiek (lopen, verspringen, kogelstoten, …), triatlon, fietsen en gymnastiek. En om even chauvinistisch te zijn, dankzij BD kende de medaillebusiness een enorme groei. (Hoewel elke atleet een medaille kreeg.)
Door les en een communiefeest kon ik slechts twee laatste dagen mee. Daardoor heb ik ondermeer de openingsceremonie op woensdag gemist. In het bijzijn van een bekende sporter toonde elke club zich aan het publiek. Hoogspringster Tia Hellebaut stak de olympische vlam aan en een heus vuurwerk sloot de avond af. Gedurende de volgende drie dagen vonden de wedstrijden plaats. En omdat sporters (en hun coaches) stevig op hun benen moeten staan, werden ’s middags onze maagjes gevuld met een uitgebreid lunchpakket (een happy meal doos gevuld met sandwiches, drankjes, koek en fruit). Op donderdagavond zorgden Eline De Munck en Brahim voor een spetterend optreden. Enkele gasten van BD gaven het beste van zichzelf op het podium. En dat deden ze de volgende dag alweer tijdens de wedstrijden. Van onze negen zwemmers die op zaterdag aan de beurt waren, haalden er maar liefst acht een gouden of zilveren medaille. ’s Avonds trok iedereen naar het Wembly voor de sluitingsceremonie. Met vlaggen liep elke ploeg een rondje op de atletiekpiste, luid aangemoedigd door het publiek. Fier toonden onze atleten hun medailles. Na de gebruikelijke bedankwoordjes en een optreden van Jean Bosco Safari, was het tijd voor datgene wat elke atleet niet wilde: de spelen werden gesloten, de olympische vlam gedoofd. Traantjes vloeiden, want afscheid nemen doet altijd pijn. Laat het maar vlug mei 2009 zijn.
