Zondag 1 augustus 1993: ons land wordt wakker zonder koning. De dag ervoor is koning Boudewijn gestorven in zijn vakantiehuis in Motril, Spanje. België is in de rouw. Boudewijn wordt opgebaard in het koninklijk paleis en duizenden mensen staan aan te schuiven om hun vorst een laatste groet te brengen. Vijftien jaar geleden was ik 7 jaar en ik herinner mij de beelden nog zeer goed. Vanuit een helikopter filmde een camera allemaal kleine mensjes die lange rijen vormen. Op de grond werden mensen geïnterviewd die moeite hadden om hun tranen te bedwingen. Ik zat in de zetel en begreep dat hele schouwspel niet. Kenden al die mensen de koning dan persoonlijk en waren ze daarom zo verdrietig?
Noem mij gerust een fan van het koningshuis of beter gezegd, een fan van de berichtgeving over het koningshuis. Biografieën over leden, artikels in Story, reportages in Royalty, … fantastisch vind ik het. Wanneer gaat prins Albert van Monaco trouwen, waar brengt prinses Victoria van Zweden haar vakantie door, heeft prins Harry nog zware feestjes achter de rug, is prinses Mathilde mooier gekleed dan prinses Maxima en hoe zit het eigenlijk met de dood van prinses Diana?
Natuurlijk zijn sommige fratsen van leden belachelijk zoals prins Laurent die de foto’s van zijn tweeling probeerde te verkopen. Het is ook een beetje triest dat prinses Maxima het Nederlands veel beter onder knie heeft dan onze koningin Paola hoewel die laatste al veel langer in een Nederlandssprekend gebied woont. En ja, ons dotatiesysteem moet dringend worden aangepast zoals bijvoorbeeld in Nederland het geval is. Maar toch blijft het wel en wee van de diverse monarchieën mij boeien. Ik weet niet vanwaar die fascinatie vandaan komt., dat 7-jarige meisje heeft er immers nooit over gedroomd om prinses te worden…
