Een bus staat te wachten aan de verkeerslichten. Naast hem komt er een andere staan. De twee chauffeurs zien elkaar en groeten elkaar.
Een tram rijdt. Vanuit de tegenovergestelde richting komt er nog ééntje aangereden. Als ze elkaar kruisen, steken beide bestuurders hun hand naar elkaar omhoog.
Als bus- en/of tramchauffeurs naar elkaar wuiven als ze elkaar tegenkomen, doen ze dat dan uit collegialiteit, vanuit een soort groepsgevoel (hip hoi voor De Lijn) of omdat ze elkaar echt kennen?
Ik heb een fanpagina op Facebook. *shocking*
Dat ‘verdien’ ik blijkbaar omdat ik voor de eerste keer gepubliceerd ben. Ik heb een artikel geschreven voor Echo’s uit de gehandicaptenzorg. Het gaat over vier jongeren die hun BUSO-opleiding hebben afgerond. Geen schooltoestanden, maar een echt artikel in een echt tijdschrift dus! Jeej!
Ondertussen heb ik 29 fans. Hoewel zo’n fanpagina soms onwennig aanvoelt, ben ik best een beetje trots en daarom wil ik hen even in the picture zetten.
Tom (oprichter… I’m flattered) – Evy (heerlijk cynisch, rijdt zomaar eventjes naar Oostende omdat ik Glow wil zien en altijd in the mood voor een reactie op mijn foto’s, blog, … leuke meid) – Ellen (een lieve fruitpapfan) – Elsje (mijn honingzoete studiegenootje *gniffel*) – Elisabeth (geen beter maatje voor kledingadvies en rijbewijsperikelen) – Evelyn (steun en toeverlaat, kortjes have more fun, Frans Bauer, martini, …) – Nele (staat haar bed af tijdens een avondje uit) – Evy (mijn *piep* (niet voor publicatie vatbaar) vriendinnetje tijdens bepaalde gelegenheden) – Jonas (vanillejenever ad fundum) – Stephanie (geweldig in speeches geven en mensen slaan met sjaals) – Elke (lang leve mojito) – Rik (maakt speciaal een profiel aan om fan te worden) – Lieven (steeds blozende kaakjes door zijn complimentjes) – Sara (feestjes, terrasjes, reisje, … kortom altijd plezier) – Mathias (de enige die mijn aardbeien- en komkommerpassie deelt) – Karel (Charlie… en dat zegt genoeg) – Yannou (mag mijn concurrente zijn bij sollicitatiegesprekken) - Bert (de trein nemen om 7 uur ’s morgens is leuker met hem) – Sophie (jarenlange toffe klasgenoot) – Karo (zo lang niet gezien en toch wordt ze mijn fan) – Sylvana (altijd vrolijk en vriendinnen sinds de kleuterklas) – Nathalie (heerlijk sarcastisch) – Griet (op wiens creativiteit en kleerkast ik stiekem jaloers ben) – Serina (een lief lachebekje) – Freya (vastberaden communicatiebeestje die een goede knie verdient) – Stephan (televisieprogramma’s verbinden ons) – Jan (wens ik een leuke job in het buitenland toe) – Anouk (cinemamaatje) – Ilse (de dessertenprinses *mmm*).
Jullie zijn fantastisch!
Kasperman bestaat niet meer.
Kasperman is vanaf nu gewoon Kasper. Zonder de man. Gecastreerd. Beide teelballetjes zijn weg. Onmogelijk om nog kleine Kaspertjes voort te brengen. Man-loos dus.
Toen we zaterdagmiddag met hem thuiskwamen, was hij nog volledig groggy van de verdoving. (Nog nooit zo’n rustige maaltijd gehad…) Stappen was een hele uitdaging. Linkerpootje opheffen, omver vallen op de grond, na vijf minuten terug proberen rechtstaan en maar meteen besluiten om te blijven liggen,… Mama maakte daarom een warm bedje, aaide hem over zijn kopje en sprak hem lieve woordjes toe.
En ik? Ik nam mijn fototoestel en onderwierp Kasper aan een fotoshoot. Van zo’n zeldzaam ‘ik blijf stil liggen’-moment moet je immers profiteren…
Mijn linkerarm doet pijn. Al twee dagen. Van een griepprik.
De prik zelf deed geen pijn. Kom maar af, dacht ik stoer toen de dokter zijn gigantische naald nam. Ik ben niet bang van naalden. Nooit geweest eigenlijk. Vorig schooljaar heb ik zelfs drie prikken gehad. Tegen hepatitis A en B. Het deed me niets! En al die keren dat ik bloed heb laten trekken, geen kik heb ik gegeven. Hah, dappere ik!
Maar sinds vrijdagavond hou ik dus niet meer van prikjes. Want mijn arm doet pijn. Gek veel pijn. Abnormaal veel pijn! Alsof ik een zak van honderd kilo stenen aan mijn arm heb hangen. En een zak van honderd kilo stenen weegt veel, geloof me.
De aandachtige lezer vraagt zich vast af hoe ik er in godsnaam in slaag om een berichtje op mijn blog te schrijven. Alles voor mijn publiek 
Enfin, nu loop ik al twee dagen rond met een arm die evenveel weegt als een zak honderd kilo stenen. Allemaal voor een griepvaccin. Ik heb nog nooit een griepvaccin gekregen, maar deze keer moest ik. Van mijn mama.
Oke ja, ik moest niet per sé. Ik heb nog zeggingschap over mijn lichaam hé, maar ze had goede argumenten. Nu voelt ze zich uitermate schuldig. Want haar dochter heeft al twee dagen een abnormaal pijnlijke arm. Door een griepprik. Om geen griep te krijgen.
Geen schuldgevoelens hebben, mama! De dappere ik overleeft de pijnlijke arm wel.
Maar o wee als het griepvirus mij toch te pakken krijgt…
Kordaat stapt ze naar me toe. Haar handje grijpt naar mijn buik. Ik besef wat ze van plan is en wil haar nog vlug tegenhouden, maar… ik ben te laat. Een seconde heeft het geduurd. Daar sta ik dan: verbouwereerd en beteuterd. En zij barst in lachen uit.
Mijn rode jas heeft een eerste agressiegeval meegemaakt. Antje heeft gisteren met een geweldige snok een knop van mijn jas losgetrokken. In één ruk eraf!
Ze heeft natuurlijk een excuus: ze kan de verontschuldigingen op deze blog nog niet lezen.
Nu ja, de volgende keer misschien toch een andere jas dragen… De rode draad van meme C. zou anders snel opraken.
Vanmorgen het volgende gehoord in De Zevende Dag:
“Ik behandel vooral journalisten, managers en mensen uit de sociale sector. Dat zijn de drie groepen die een energietekort ervaren in hun beroepsleven”, aldus energiedokter Aelbrecht.
Mooi zo, ik weet wat me volgend schooljaar te doen staat.
Managementschool, here I come!
Als ik dan toch al twee van de drie beroepen met de meeste kans op een burn-out heb ik gekozen, moet ik immers all the way gaan.
