“Zullen we nog wat cadeautjes kopen? Dan kan je even ontspannen tussen het studeren door.“
Anderhalf uur later zit ik oververhit en gestresseerd terug achter mijn cursussen. Lieve mama, x-masshoppen was niet ontspannend, dat was gek worden!
Ik ben nochtans een echt meisje op het vlak van shoppen, maar de voorwaarden moeten goed zijn.
Luie, passieve kerstmannen die een beetje staan te lummelen aan de ingang van de winkel horen daar niet bij. Waar is het plezier van jullie baan gebleven? Jullie werkijver? De hele kerstsfeer? Vreselijk hoe jullie daar in begrafenisstemming staan. Tenzij er een rendier gestorven is. Mijn excuses dan.
Twee minuten later ben ik al lastig door de warmte. Ja, het is koud, maar beste winkelbedienden, saunatemperaturen zijn een beetje teveel van het goede. En je kan ook niets uittrekken, want je moet je handen vrijhouden om de spulletjes vast te houden.
Uiteraard ben je niet de enigste persoon die op het laatste moment gaat x-masshoppen. Je wordt dan ook de hele tijd onder de voeten gelopen door gillende kleuters die naar huis willen om met hun speelgoed te spelen, vaders die er al puffend en hijgend achterlopen en moeders die de kerstcadeautjes veilig naar de kassa proberen te loodsen.
En dan komt de moeilijkste opdracht: kiezen. “Nee, zoiets hebben we vorig jaar al gegeven”, “Nee, daarvoor is hij al te groot”, “Nee, te klein”, “Oh nee, zeker niet, want dat gaat ze uittesten op mijn haar”, “Nee, vreselijk geluid”, … Kortom, nadat je jezelf ervan hebt vergewist de perfecte cadeaus te hebben, trek je richting kassa. Ondertussen moet je nog vechten tegen allerlei speelgoedauto’s en andere consorten die verspreid in de gangen liggen. De warmte begint je nu echt parten te spelen. En wat is dat toch met die vreselijke foute muziek…?
Aan de kassa dan. Je ziet een kassa met veel volk en ééntje met slechts één persoon. Nice!
Juist ja, op het moment waarop je denkt ein-de-lijk verlost te zijn van die hoge stapel speelgoed, besluit de winkeldame om haar kassa te sluiten. Het is bijna Kerstmis, mensen hebben niet alle tijd van de wereld en mevrouw vindt dat ze nood heeft aan een babbel. En niet zomaar een babbel…, neenee, een babbel met de andere kassamevrouw. God ja, het is niet alsof zij veel te doen heeft met een ellelange rij!
Ondertussen vallen er zakken snoep omver omdat je naar de andere kassa moet. En het is niet eens lekkere snoep…
Gelukkig blijkt de mevrouw achter de kassa babbelen en afrekenen goed te combineren. Je zucht nog even als de klant voor jou plots beseft het verkeerde pakje te hebben (en uiteraard vraagt of ze dat nog “even snel” kan omwisselen), maar je kan uiteindelijk aan de volgende uitdaging beginnen: pakjes inpakken.
Het kan aan mij liggen, maar wat is het nut van twee tafels met rollen inpakpapier als er slechts één rol aangevuld is? Ow, wacht, je bent te snel met je vooroordelen, er komt al een behulpzame winkeljongen aan.
… yeah right. Hij ruimt wat restjes papier op en stapt terug door. Je blik “wij hebben inpakpapier nodig” lijkt hij niet te snappen, integendeel, hij lacht nogal enthousiast terug en denkt al aan iets anders. Fout, kerel! Wij vieren kerstmis bij leuke mensen!
Gelukkig is de mevrouw voor ons ook gebrand om zo snel mogelijk de winkel te verlaten en blijkt mijn mama de snelste pakjesinpakker ter wereld te zijn.
Na een lastige strijd tot aan de auto (waarom zetten speelgoedwinkels grote speelgoedhuizen op hun trottoir?) is er nog één obstakel vooraleer ik terug kan beginnen studeren: ”Als we onze pakjes niet verstoppen, gaat Kasper ze kapot bijten.”
Volgend jaar nog een keertje x-masshoppen!
jij brosser 
X*