Het gebeurt de afgelopen dagen telkens weer. Als ik nu een man met een hond zie wandelen, dan vraag ik het me af.
Het, ja, het.
Of hij het zou zijn.
Je weet wel.
Het.
Een bospoeper…
Ik ben vast niet de enige. Toch?!
Archief voor februari, 2009
Madrina doet het op z’n Story’s
Vandaag ga ik helemaal Story, met mijn eigen invulling van de rubriek Ooit gedaan, nooit gedaan.
Ooit gedaan:
- Naar een concert van Frans Bauer geweest: En het was fantastisch! Echt waar! Samen met vriendin E. heb ik het Sportpaleis in Antwerpen op stelten gezet. Jongens toch, wat een geweldige avond was dat. Er was niet alleen Frans Bauer zelf, maar ook nog Belle Perez, danseressen met pluimen in hun gat en kabouter Plop en zijn medekabouters! En raad eens wie er geïnterviewd werd voor het Journaal?
- Deelgenomen aan de selecties van De Pappenheimers: De volgende ronde hebben we niet gehaald, maar Erik Van Looy heeft mij achteraf een handtekening gegeven: “voor de slimste Mieke ter wereld“. En nu gij!
- Mezelf opgesloten in het toilet: Als kleuter leek het me ongelooflijk cool om de toiletdeur op slot te draaien, kwestie van mijn zelfstandigheid te tonen. Uren later hebben de buren de deur moeten uitbreken. Ik ben nog steeds bang van onbekende toiletten.
- Zo hard op mijn lip gebeten dat er een adertje geraakt was: Beeld je in: midden in de nacht, overal bloed en de neiging tot flauwvallen. Mijn mama heeft me uiteindelijk naar het ziekenhuis gebracht waardoor ik enkele dagen met vijf draadjes heb rondgelopen. Er was een adertje geraakt, dus dat bloeden zou niet gestopt zijn. Ik droom nogal heftig, ziet u.
Nooit gedaan:
- IJsschaatsen: Ik sta graag met mijn twee voeten op de grond. Letterlijk dan. Dat geldt evenzeer voor rolschaatsen en ski’s. Op een bevroren vijver wil ik nog wandelen, maar tot daar en niet verder. Tenzij u mij geld geeft. Veel geld!
- In de jeugdbeweging gezeten: En dat is blijkbaar nogal unusual voor iemand die sociaal werk studeert. Ik ging wel altijd op kamp met het demoteam. Inclusief droppings en spelletjes met bloem en water.
- Onze kerstboom versierd: Wegens gebrek aan zin in de jaarlijks terugkerende gevechten met lampjes, slingers en kerstballen. Ik laat het altijd over aan mijn mama. En aan mijn kat Kasper.
- Iets gebroken: Verstuikt, gekneusd, gescheurd, verrokken en gebarsten daarentegen…
En jij?
De tijd staat niet stil
Soms vraag ik me dingen af. Nuttige of nutteloze dingen. Interessante of oninteressante dingen. Grappige of serieuze dingen. Domme of slimme dingen. Of nog andere dingen.
En nu dit. Op zondagavond lees ik op teletekst en in de krant het volgende over De smaak van De Keyser:
-
In 2008 vertelt Thieu eindelijk zijn versie van de dood van Alfred en slaan Alessandra en Helena de handen nog één keer in elkaar.
-
In 1964 gaat Helena naar Sicilië om haar dochter Martine en kleindochter (baby) Alessandra te halen.
1964 versus 2008: dat is 44 jaar. Toch?! Nu, het kan aan mij liggen maar ik vind niet dat Alessandra er 44 jaar uitziet. Dus klopt ofwel de tijdsrekening in de serie niet ofwel de uitleg over de aflevering niet!
U mag zelf oordelen of u dit nuttig, nutteloos, interessant, oninteressant, grappig, serieus, slim of dom vindt.
‘t Was schandalig lui, maar fijn!
- Tot vier uur in de namiddag in pyjama rondlopen, daarna douchen en dan naar een aflevering van Mega Mindy kijken.
- Paascadeautjes kopen.
- ’s Avonds niet meer eten na een decadent vieruurtje in Het Chocoladehuis.
- Het concept kaas- en wijnavond omdopen tot wijn-en kaasavond.
- Van half drie tot half vier ’s nachts discussiëren met Laura of we al dan niet haar kot verlaten en een halfuur in de regen stappen naar de nachtwinkel enkel en alleen omdat we zin hebben in chips. Zo’n goesting jong!
- De functie panoramische foto’s ontdekken op het fototoestel dat je al drie jaar hebt. En nog zoveel meer!
- Alle nieuwsbrieven en grapjes in je mailbox lezen.
- Diepvriesmaaltijden opwarmen en opeten terwijl je naar de meest flauwe meisjesachtige romantische komedies kijkt.
- Lasagne eten die al weken overtijd is. En een verklaring voor de zure smaak vinden…
- Om elf uur ’s avonds een opruimwoede krijgen.
- Ontdekken dat Irish chips in The Irish pub eigenlijk Pringels zijn.
- Uren schaken tegen de computer, altijd verliezen en beslissen dat je nooit meer speelt. Om vervolgens op new game drukken…
- Een schotel laten vallen op je teen en de slappe lach krijgen van de pijn.
- Onder tafel kruipen op een familiefeest en doen alsof dat je auto is. Samen met je metekindje uiteraard…
- Naar een optreden van Wouter Deprez gaan en je afvragen of je hem moet zeggen dat hij de man van je leven is. Dan toch naar huis gaan: humor is niet alles hé.
- Edities van de afgelopen tien weken van allerlei tijdschriften lezen.
De vakantie is voorbij.
Heerlijk rebels
Ik heb de wet overtreden! Bewust. Schaamteloos. Zonder scrupules. Gewoon ingegaan tegen de maatschappelijke regels. De rebel in mij, ze voelde zich oppermachtig. Heerlijk superieur. Yeah!
Ik had nochtans een goed excuus. “Tuurlijk had je dat, iedereen die de wet overtreedt, heeft een goed excuus“, hoor ik je denken. En toch was het zo: het nood breekt wet-excuus namelijk. En de nood was in dit geval Bart, alias nonkel madrina.
Bart is donderdag op zijn werk gevallen. Met een zeer dik en pijnlijk been als gevolg. Ons plan om de autostrade onveilig te maken met de auto (Bart combineert vlotjes de taken nonkel madrina met rijbegeleider madrina) viel lichtjes in duigen. Wij tweetjes dan maar naar het ziekenhuis, waar we vooral hebben gewacht. En van de ene onderzoekskamer naar de andere hebben gemankt. Of liever gesukkeld. Waarom zouden ze ook iemand die amper kan stappen een rolstoel geven?
Enfin, één serieuze bloeduitstorting en verrekking later komt de verpleger langs met de melding dat we naar huis mogen, maarrrrrrrrrrrrr… dat Bart niet met de auto mag rijden…
Ik voelde meteen nattigheid. En Bart voelde ze ook. Zelfs de verpleger voelde de spanning. ”Ze is nog maar enkele maanden aan het rijden, ziet u“, prevelt Bart stilletjes. ”Ik heb geen L“, vervolg ik al even stil. “Ja meisje, je richtingaanwijzers gebruiken, opletten voor fietsers en stoppen voor het rood licht“, antwoordt de verpleger stoer alvorens hij ons wegstuurt. Bart en ik kijken naar elkaar en voelen de krop zenuwen in onze keel groter worden.
Niet dat het rijden op zich een probleem is. Ondertussen heeft deze meid er al 20 uur rijles in de rijschool en gigantisch veel rij-uren thuis op zitten, en begint de auto meer haar vriendje te worden. Maar mijn eerlijkheid speelt me parten: met mijn voorlopig rijbewijs heb ik een L nodig. Wat als de politie me tegenhoudt? Zullen ze mijn nood breekt wet-excuus aanvaarden?
Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest toen ik uiteindelijk de auto parkeerde. Bart trouwens ook. Al had dat bij hem vooral te maken met het feit dat ik nu met zijn auto reed en niet met die van thuis, denk ik…
Schattige blog
Volgens Karel zijn mijn blogtekstjes kunst.
Kunst ja. Ik schrok ook hoor.
“Kunst probeert de realiteit zo werkelijk mogelijk weer te geven. En dus zijn jouw tekstjes kunst; want ze herkenbaar, dagdagelijks en eenvoudig“, vertelde hij fijntjes.
Nou, daar werd ik even stil van. En toen kwam er nog dit.
“Je blogtekstjes zijn ook schattig.“
Ik heb de hele tijd naar mijn computerscherm zitten grijnzen.
Nog steeds trouwens.
De feministe in mij
Twee berichten posten op dezelfde dag vind ik een beetje not done, maar voor één keer ga ik het toch doen. Er moet me namelijk iets van het hart.
Nu Goedele Liekens is uitgeschakeld, is de titel van De Slimste Mens ter wereld sowieso voor een man. Geen vrouwelijke opvolger voor journaliste Annelies Rutten, maar alweer een man. En dat vind ik dus behoorlijk … KAK!
En STOM!
En ook BAH!
Nah!
Roze superheldin
Ten huize Madrina gaat het soms als volgt:
- Mama Madrina: “Vanaf volgende week kan je in de krant sparen voor … (een object, boek, cd, knuffel, dvd of iets dergelijks)”
- Madrina: “Oh, fijn. Ga je dat doen?“
- Mama Madrina: “Goh, ik weet het niet, misschien.“
- Madrina: “Jij moet het weten hé.” (Mama Madrina en Madrina hebben elk hun krant, dus de keuze ligt geheel bij mama Madrina)
- Mama Madrina: “Awel ja, ik ga dat doen. Misschien voor … (en dan volgt de naam van één of ander kindje, al dan niet uit onze familie, al dan niet een tof kindje).
- Madrina: “O ja, dat is een goed idee. Hij of zij (naargelang het kindje) zal er blij mee zijn.‘”
Tot mama Madrina op een dag kon sparen voor een handdoek van Mega Mindy. O la! Vergeet de andere kinderen, vergeet zelfs Antje, maar die handdoek van Mega Mindy is van mij! Geen discussie mogelijk! Zelfs de kleinste porie in mijn lichaam schreeuwde luidkeels: ik moet en zal die handdoek hebben!
Ik geef schaamteloos toe dat ik een grote fan van Mega Mindy ben. Ik kijk nu al vol spanning uit naar de film die binnen enkele maanden uitkomt. Stiekem wil ik ook zo’n roze outfit. Ik deel mijn naam met haar als ze een eenvoudig meisje is. Ik kijk niet alleen naar de serie, ik bekijk zelfs de heruitzendingen! En als ik in de winkel loop, moet ik altijd even naar de gadgets.
Kortom, mama Madrina begon met veel moederliefde puntjes te verzamelen en tot op vandaag ben ik werkelijk enorm gelukkig met mijn handdoek. En mama, als je ooit kan sparen voor de film…, dan is hij voor mij!
De dag was al juist, nu de datum nog.
Ik ben geen chaotisch persoon. Toch niet wat betreft data, afspraken, to do lijstjes, agenda’s, uren, … Over mijn hoofd en de rommel in mijn kamer daarentegen zwijgen we.
Soit, het komt er dus op neer dat ik zo’n beetje een wandelende agenda in combinatie met een notitieboekje ben. En doe er ook nog een vleugje dienstregeling bij. Ik kan zonder mijn agenda te bekijken perfect zeggen tegen wanneer opdrachten moeten worden ingediend, ik weet altijd hoe laat de trein vertrekt, ik ken de uren van de volgende trein indien ik de eerste gemist heb (hoewel ik nooit de trein mis), ik speur verschillende plannetjes af en vergelijk ze met elkaar om dan de beste weg te kiezen, ik test routes op voorhand uit om in te schatten hoeveel tijd ik nodig heb, ik zoek bovenstaande dingen op voor vrienden, ik sms hen het aantal haltes dat ze nog moeten stoppen, …
En nog zoveel meer.
Als ik dan op dinsdag een mail krijg van mijn stagebegeleidster om op vrijdag af te spreken, noteer ik dat meteen in mijn agenda en in mijn hoofd. Nog voor ik zelfs geantwoord heb!
Drie dagen later sta ik een halfuur te vroeg op school. Een latere trein nemen waardoor ik amper twee minuten te laat zou kunnen komen (eventueel, misschien, 1% kans, …), is namelijk not done. Aan het onthaal informeer ik ”of ze weet waar ik moet zijn, want stagebegeleidster L. heeft geen lokaal laten weten“. Zonder resultaat, maar “blijf gerust hier wachten, want ze zal tot hier komen“.
Vijf na twee. Hmm, nog niemand te zien.
Tien na twee. Zou er iets op de valven hangen?
Vijftien na twee. “Wachten kan lang duren hé.“
Twintig na twee. “Ik zal eens bellen“, besluit de onthaaldame, die niet meer in staat is om mijn triestige blik zo te laten.
“Hallo, u spreekt met (…). Hier staat een studente die een afspraak met u heeft. (…) Ja, om twee uur. (…) Wacht even, ik vraag haar naam. (…) In verband met de stage. Oh, dat is volgende week vrijdag. Niet vandaag. U hebt haar gemaild. Ze weet dat. Volgende week dus. Ah… (…)“
Twee minuten later staar ik verbijsterd naar mijn computerscherm om te beseffen dat vrijdag 30 januari en vrijdag 6 februari totaal niet op elkaar trekken.
Euhm, ik chaotisch? Nooit!
