Nicole (2010)

Twee jaar geleden richtte Samenlevingsopbouw een buurtcomité op in onze wijk. Ook al wonen we hier ondertussen al meer dan tien jaar, dankzij dat initiatief leerden we eindelijk onze buren kennen. Zo ook Nicole.

Nicole is een – hoe zeg je dat beleefd – ietwat oudere dame, met een grote bos wit haar en – zoals ze zelf zegt – dikke wandelkuiten. Ze woont in een appartement recht tegenover ons gebouw. Als zij door haar dakraam kijkt, kunnen wij vanop ons balkon naar haar zwaaien. Of we sms’en haar als er twee duiven op ons terras staan te vechten, dan stuurt ze “in de pot ermee” terug. Ze zorgt voor de post als we op reis zijn en ze leent mijn boeken van Twilight. Of ze nodigt mijn mama uit voor een kop senseokoffie nespressokoffie, terwijl ze wachten op de komst van George Clooney. Ze hebben hem nog nooit gezien… Sinds kort heeft Nicole twee poezen: Chunkie en Monkie. Dan speelt mijn mama chauffeur om naar de dierenarts te gaan en dat levert geweldig flauwe mopjes op zoals “ik ga met mijn buurvrouw naar de dierenarts“.

Haar deur staat altijd voor ons open. Tenzij ze niet thuis is, want Nicole is een actieve madam die vaak culturele uitstapjes maakt en Italiaanse les volgt. Omdat ze een hometrainer heeft, kan ik nu bij haar fietsen. Ondertussen leidt ze mij van de pijn af door te babbelen. Gisteren voelde ze volgens mij aan dat ik het lastig had, want ik bleef bij haar plakken. Drie appelthee’s, enkele krabben op mijn hand van Monkie (of was het Chunkie) en heel wat babbeltjes later voelde ik mij een stukje beter. Onze gesprekjes over onze katten, haar reis naar India, haar plan om Avignon te bezoeken, de financiële crisis, … deden mij deugd. En we hebben afgesproken dat we – als ik terug op de been ben – samen naar de Ikea in Gent gaan.

Wij hebben een fantastische buurvrouw. Sommige spreekwoorden zitten er knal op! 

Ps: Al geldt dat evenzeer voor medebloggers, merci!