Godvruchtig

Ik ben gedoopt, heb mijn eerste en plechtige communie gedaan en volgde tot in het zesde middelbaar godsdienstlessen. En toch geloof ik niet. Noem mij naïef, maar “een god” zou alle drama’s en miserie die onze wereld kent niet laten gebeuren. En al zeker niet onder het mom van “lijden maakt ons sterk”. Bovendien beperkten mijn cathechese zich tot vier schamele bijeenkomsten waarover ik mij niets meer kan herinneren, behalve dat de mevrouw in kwestie een nest kittens had, en waren onze godsdienstlessen heel chill. Niks Jezus en tien geboden enzo.

Ik heb geen probleem met geloven, als ge daarin troost en steun vindt is dat oke voor mij. Fijn dat het u helpt in het leven. Ik respecteer uw overtuiging, welke die ook mag zijn. Al was ik rond mijn achttiende behoorlijk pissed op de getuigen van Jehova. Eén van mijn beste vriendinnen maakte plannen om vertaler-tolk te studeren. Ze ging naar infodagen en twijfelde tussen Frans-Spaans of Frans-Duits. Aan het begin van de zomervakantie hoorde ik via via dat haar studeerplannen opgeborgen waren omdat ze de rest van haar leven ging wijden aan haar godsdienst. En tussendoor ging ze poetsen in een firma. Toen was ik kwaad. Omdat ik twijfelde aan haar “vrije keuze”. Omdat ze zich zo makkelijk liet overtuigen. Omdat haar broer, als man zijnde, wel mocht studeren. Al heb ik mijn colère nooit aan haar getoond, respect weet ge wel. Sindsdien heb ik haar nog twee keer gezien. Toen ze aan mijn deur stond met de mededeling dat ze ging trouwen en tijdens het desbetreffende huwelijk op het stadhuis. En da’s ondertussen ook al een jaar of vijf geleden. Nu heb ik geen idee wat er gebeurd is met mijn kleuterklasvriendin.

Soit. Gelovige mensen doen hun ding, ik het mijne. Donderdag, als mijn meme geopereerd wordt, zal ik bijvoorbeeld een kaarsje doen branden. Licht staat voor hoop, niet voor één of andere godsdienst. En ja, ik wandel al eens een kerk binnen, maar dan vooral voor de architectuur en de kunstwerken. Of ik maak er foto’s. Want laat mij eerlijk zijn, voor het instituut kerk heb ik het hoegenaamd niet. Met hun almachtige “ik ben de plaatsvervanger van god op de aarde“-houding, hun discriminatie ten aanzien van bepaalde bevolkingsgroepen zoals homo’s en hun absurde uitspraken rond ziektes zoals “aids is een straf van god” bijvoorbeeld. Of hun “ik zal bidden“-oplossing; voor de armen, voor de slachtoffers van het zinloze geweld in Syrië, dan erger ik mij aan dat hele apparaat. Nog meer sinds vorig jaar het schandaal rond het misbruik in de kerk zo fel is losgebarsten. Al die verhalen, mottig maakten ze mij. Omwille van de daden, maar vooral omdat de daders – zoals een bisschop Vangheluwe bijvoorbeeld – niet lijken te beseffen wat ze gedaan hebben. Het was allemaal niet zo erg, mensen. Klein foutje, geen probleem hoor. Tss. Vorige week stonden de kranten vol van nieuwe wendingen in het onderzoek. Kardinaal Danneels was op de hoogte van tientallen zaken, hoewel hij het tegenovergestelde beweerde. Zijn advies  aan de slachtoffersluidde toen: leer vergeven. Degoutant vind ik dat. Al weet ik niet wat het ergste is. Hun daden? Het minimaliseren? Of het feit dat ze er nog steeds over liegen?

Het zal u dan ook niet verbazen dat mijn meterschap absoluut geen religieuze inhoud heeft. Ja, het kind is gedoopt. Ja, ze gaat naar de katholieke dorpsschool. En ja, als ze binnen enkele jaren haar communie doet, zal ik fier in de kerk staan. Maar meer devote toestanden moet ze van mij niet verwachten. Al zal ik nooit met haar lachen als ze into de apostelen is bijvoorbeeld.

Onlangs speelden we klasje. Zij de juf, ik de leerling. Of liever: meerdere leerlingen, want zonder enige moeite switchte ik van Lisa naar Mathias en van Mare naar mijzelf. Ons klasspel begon met een administratieve eetvraag. Als Lisa antwoordde ik dat ik thuis ging eten en dan was ik Ann die op school boterhammetjes bleef eten. Fantasie in mijn hoofd, ge kunt u dat niet voorstellen.

Toen ging juf Antje over naar het volgende moment. “We gaan bidden“, sprak ze. Ah, euhm, ja dan hé, voor het spel. Maar terwijl we een kruisteken maakten, zette haar broer Wout de boel op stelten. En de juf, die kan toch niet dulden dat haar klas gestoord wordt? Ze liep kordaat naar hem, gaf hem een mep in’t gezicht, kwam terug en deed verder met haar kruisteken alsof er niets gebeurd was. Dat scenario herhaalde zich nog een paar keer, denk zo’n vijftien keer en ge krijgt een goed beeld van de realiteit. En ondertussen, terwijl ik voor de zoveelste keer een kruisteken maakte, dacht ik: ola, ik heb vandaag nog nooit zoveel gebeden als tijdens mijn hele leven.

Sebiet word ik nog godvruchtig sèg, stel u voor.

About these ads

8 reacties

  1. Hahahaha, Madrina, die kleine zal u zowaar nog bekeren :-)
    Ik ben ook gedoopt, deed mijn communies en dacht dat ik gelovig was. Tot ik plots (vele jaren later) besefte dat het al larie en apekool was en dat er ons veel werd wijsgemaakt. Nu geloof ik absoluut niet meer maar ik moet eerlijk toegeven: ik heb respect voor mensen (als het niet in overdrijf is en als ze mij niet pogen te overtuigen) die wel geloven. Heel soms benijd ik hen omdat zij, op momenten dat het nodig is, er troost in vinden.

    1. Stel u voor, dan gaan we elke zondag naar de mis… ;-)
      En dat jij niet gelooft, heb ik net gelezen in het verhaaltje over de biechtstoel ;-)
      Ik respecteer ieder’s geloof, zolang ze mij niet willen overtuigen. En zoals jij ook zegt, het moet fijn zijn om daarin troost en steun te vinden, maar ik zoek (en vind) het in andere dingen.

  2. Ik kan me alleen maar aansluiten bij Bea!

  3. iliveformydreams · · Beantwoorden

    Mooi stukje en ben het er helemaal mee eens!

  4. Ook hier dezelfde mening. Heb ook een “katholieke opvoeding” genoten, tot mijn 15e moest ik van mijn ouders zelfs elke zondag naar de mis! En daarna zijn ze zelf ook niet meer gegaan, heb nooit echt geweten waarom. Maar goed, mijn kindjes zijn niet gedoopt. De oudste zit intussen wel op een katholieke school, maar dat was uit praktische overwegingen (mijn ouders wonen in die straat). En het is ook een goeie school. Eens ze in het eerste leerjaar zit zien we wel hoe alles verloopt rond het communiegebeuren. Wat me intussen wel een beetje stoort is dat ze hun dagelijks gebedje (oh jawel, zelfs in de eerste kleuterklas!) eindigen met “dank u God voor mijn leven”. God??? ‘T was anders wel ik die meer dan 30 uren heeft mogen afzien om dat kind ter wereld te brengen…. ;)

    1. Mijn neefje en nichtje waren ook niet gedoopt, maar ze gingen ook naar de katholieke dorpsschool. In het eerste studiejaar deed iedereen in de klas van mijn neefje zijn communie natuurlijk. Op school werd er veel rond gewerkt, de andere kinderen waren er mee bezig, … Mijn neefje sprak toen de hele tijd over Jezus. Mijn tante hem toen, samen met zijn zus, laten dopen. Ik kan mij nog altijd de blik van Luckas herinneren toen zijn mama hem zei dat ze daarvoor naar de kerk gingen. Zo blij dat hij was. Het leuke is dat hij die doopviering heel bewust heeft meegemaakt.

  5. Mijn moeder kwam uit een christelijk midden en mijn vaders familie noemden ze “geuzen” omdat ze helemaal niet gelovig waren. De rituelen werden gevolgd omdat het zo hoorde .Want mijn moeder wilde toch geen aanstoot geven aan haar familie. Mijn vader stoorde zich daar allemaal niet aan.Mijn ouders gingen niet wekelijks naar de kerk want de helft van het jaar werkten zij ook op zondag.
    Ik maakte de schoolstrijd mee en de pastoor verweet de mensen dat ze hun kinderen naar de gemeenteschool stuurden !! Die kinderen, daar zou niets van terecht komen.Mijn broer en ik gingen naar de gemeenteschool omdat die vlak bij de deur lag!! Een beetje het karakter van mijn vader hebbend,ben ik noooooiiit meer naar de mis gegaan en elke zondag gingen mijn broer en ik wandelen op de zeedijk!! Tot mijn moeder het in de gaten kreeg en toen moesten we helemaal niet meer naar de kerk!
    Ik ben wel gehuwd in de kerk maar meer voor de familie en voor mijn man.De kinderen zijn gedoopt en ook weer voor de familie.Je moet dit ook allemaal in de tijd zien.Nu zou ik me daar helemaal niet meer aan storen.Maar dan was het wel genoeg en de kinderen hebben elk hun Lentefeest gehad en voor de rest lag het in hun handen.
    Ik geloof dus niet, maar dat heb je wel al begrepen denk ik. Ik heb begrip voor mensen die steun en kracht vinden in eender welk geloof. Maar bij mij moeten ze niet afkomen om te”preken”. Want geen enkel geloof bant de wreedheid van de mens en als er een opperwezen is die dat toelaat dan heb ik daar geen respect voor.

    1. Wauw Magda, wat een reactie :-)
      Ik sluit mij volledig aan bij uw laatste zin. Het klinkt misschien naïef, maar als je hoort en leest wat er allemaal gebeurt, dan denk ik: voor mij hoeft er geen god te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 50 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: