Over madrina’s eigen kleine fijne wereld…

Kasperman bestaat niet meer.

Kasperman is vanaf nu gewoon Kasper. Zonder de man. Gecastreerd. Beide teelballetjes zijn weg. Onmogelijk om nog kleine Kaspertjes voort te brengen. Man-loos dus. 

Toen we zaterdagmiddag met hem thuiskwamen, was hij nog volledig groggy van de verdoving. (Nog nooit zo’n rustige maaltijd gehad…) Stappen was een hele uitdaging. Linkerpootje opheffen, omver vallen op de grond, na vijf minuten terug proberen rechtstaan en maar meteen besluiten om te blijven liggen,… Mama maakte daarom een warm bedje, aaide hem over zijn kopje en sprak hem lieve woordjes toe.

En ik? Ik nam mijn fototoestel en onderwierp Kasper aan een fotoshoot. Van zo’n zeldzaam ‘ik blijf stil liggen’-moment moet je immers profiteren…

Gelezen in het weekblad Story: de hond van Herman De Croo is gestorven. De OpenVLD-politicus is er het hart van in en moet nu zijn potje yoghurt alleen opeten. Zijn geliefde huisdier at immers elke morgen met hem mee.  

Beste Herman De Croo,

Wat denkt u van een kat in plaats van een hond?

Mijn poes Kasper is een fervente fan van yoghurt. Vooral dan met aardbeiensmaak. Jammer genoeg ben ik op het vlak van aardbeienyoghurt vrij egoïstisch ingesteld. Ik wil het dekseltje nog delen, maar daar stopt het. Anders heb ik zelf niets meer en ik ben nogal verzot op aardbeien moet u weten. Daarom bied ik u met alle plezier Kasper aan om samen te ontbijten. Denk aan de voordelen: u heeft een ontbijtmaatje, ik ben op mijn gemak en Kasper heeft elke dag yoghurt. Wat denkt u?

Met vriendelijke groeten.  

Meisjes ontharen hun benen.

Ik ben een meisje.

Wel ééntje met een absolute vereiste: ontharen moet snel, pijnloos en makkelijk gebeuren. Daarom ben ik een fan van de ontharingscrème van Veet.

Op een dag smeer ik mijn benen in met de crème en besluit tijdens het wachten – zo’n crème moet enkele minuten intrekken – nog even te zappen. Uiteraard zet ik me niet neer in de zetel (mama’s ogen zien alles), maar rechtopstaand voor de televisie. Plots voel ik iets harigs langs mijn been strijken en ik kijk naar beneden: mijn kuit is naakt, de linkerflank van mijn poes Minoe wit.

Oh, fuck!

Ik pak Minoe vast, zet hem onmiddellijk in de lavabo in de badkamer en draai de kraan open…

What was I thinking?

Met het nodige krab-en bijtwerk rukt hij zich los en rent vliegensvlug naar de living om zich te verstoppen tegen al dat watergeweld. In de lavabo liggen gelukkig al wat restjes crème en – oh god – plukken ros haar.  De jeuk op mijn benen is intussen niet meer te harden (ik zit al over de maximumintrektijd) en vooraleer ik mijn reddingsoperatie kan verder zetten, duik ik onder de douche.

Nice and smooth ga ik vervolgens op zoek naar mijn stoere kater. Met een nieuw strak plan: een halfnat washandje zodat Minoe niet gek wordt van het water maar ik hem toch voldoende kan wassen. Dat blijkt te werken en voorzichtig wrijf ik er de restjes crème af.

Oeps.

Mijn washandje hangt vol haren en een ander deel van zijn vacht is intussen al bijeengeklit. Er zit niets anders op dan een schaar te nemen. Een kale plek heeft ook zijn charmes. En de efficiënte werking van Veet is duidelijk bewezen!

Zijn staart klopt vliegensvlug van links naar rechts, zijn oortjes staan recht naar omhoog en zijn buikje is tegen de grond gedrukt. Hij sluipt een beetje dichter en wacht. Zonder ook maar één snorhaar te bewegen. Dat schouwspel herhaalt zich enkele keren tot hij plots uithaalt naar het grote roodharige monster aan het raam: het gordijn.

We hebben een nieuwe kat: Kasper. Genoemd naar Casper the friendly ghost, niet naar Kasper uit Thuis of Kasper als één van de Driekoningen. Kasper met een K blijkt helemaal niet zo onschuldig te zijn als zijn naamgenoot met een C. Hij houdt vooral van onze gordijnen. Mijn mama houdt niet van Kasper die in de gordijnen hangt. Ook de kussens in onze zetels blijken fijn krabmateriaal te zijn. Mijn mama…? Juist ja. En het bloemetjeslint in mijn kamer is wel heel interessant. Ik begrijp wat mijn mama voelt.  

Kasper zit vol energie, kent amper rust en is hyperactief. Ik denk er sterk aan om de whiskasbrokjes te vervangen door rilatine. Bovendien is hij gezegend met scherpe tandjes en vier poten met al even scherpe nageltjes. Dit alles heeft hem al de bijnamen “Kasper, het monstertje” en “Kasper, de piraat” opgeleverd.    

Kortom, nadat we jaren een lome kater als huisgenoot hadden, worden we nu een beetje gek van al dat jong geweld. Na anderhalve week trek ik volgende conclusies:

• Het verschil tussen mijn armen en een krabpaal is niet altijd duidelijk.
• Ik ben een kattenspeeltuig waarop je naar believen kan klauteren.  
• Een schoenenrek is niet moeilijk om omver te duwen.
• Schoenen blijken bovendien geschikt te zijn als tandenborstel.  
• Draden aan de computer zijn grappig: je kan erop bijten, ze opzij duwen, ze wegtrekken, …  
• Het is avontuurlijk om de kippenwit op de boterham van je baasje stelen.
• De krant smaakt lekker.
• Je kleedje ook.
• De ballonnen die bedoeld zijn als afschrikmiddel, zijn best leuk.
• De afstandsbediening van de televisie dient om van de zetel te gooien.
• Een GSM lijkt verdacht veel op een afstandsbediening, je kan er dus net hetzelfde mee doen.    
• …

Begrijp ons niet verkeerd, we zijn gelukkig met onze nieuwe kat maar zullen dat nog meer zijn wanneer hij de trekken van zijn voorganger vertoont. Tot dan blijven we overal Keep off spray spuiten.    

En ik denk aan jou
En dan klopt m’n hart in m’n keel
Ik mis je zo
Na al die tijd nog even veel

Koen Wauters verwoordde het zo mooi in een lied, ik besef het des te meer. Bijna drie maanden geleden stierf je, het verdriet slijt langzaam maar het gemis blijft. En nu, tijdens de blokperiode, word ik nog meer geconfronteerd met het feit dat je er niet meer bent. Je deed nochtans niets (het studeren bleef voor mij) en toch alles! Door er te zijn.  Waar was de tijd dat je rechtover me zat, buiten op een stoel, te soezen in de zon? Af en toe kietelde jouw staart mijn voeten die ik bij jou had gelegd. Ik plaatste mijn boeken op je buik en jij hield mijn stylo’s tegen met je pootjes. Tijdens pauzes kwam je bij mij gekropen, een natte snuit in mijn nek, je zorgde voor een rustig moment met je gespin. Gevloekt heb ik, omdat je op mijn blaadjes kwam zitten waardoor ik niets meer zag en dan genadeloos beet toen ik je wilde wegjagen. Jaloers, omdat jij heerlijk lag te dutten, kreuntjes te maken van genot, diep en zalig zuchtend. Gelachen omdat je haar vol vannille-ijs hing nadat je de laatste restje van mijn dessert opgelikt had. Nu heb ik trouwens een nieuwe voedselzonde tijdens het studeren: zoute koekjes. Niet echt jouw ding hé.  

Lieve Minoe, laat mij maar wat verloren lopen, met de melodie van Clouseau in mijn hoofd.Zoals jij je Garfieldsgewijs niets aantrok van wat de wereld zou denken, zo doe ik net hetzelfde met mijn verdriet om jou.   

Ik vergeet je niet, ook niet na duizend jaar
‘k Blijf van je houden, je bent al m’n tranen waard
Ik kijk naar onze foto’s, naar jaren van geluk
Naar wat we samen hadden, de tijd ging veel te vlug
Niemand is vervangbaar, dat voelt het kleinste kind
Dus wees maar niet ondankbaar om
wat je hebt bemind

En nu hop terug achter je cursussen!

(c) Wauters/Vanhie/Wauters, uit: Ik denk aan jou, CLOUSEAU, Vanbinnen. 2004.

Lieve Minoe,

Maandag 10 maart hebben we je laten inslapen. Je leed te veel pijn om verder te leven. Volgens de dierenarts had je een zeer zeldzame ziekte. Een tumor in de blaas komt niet vaak voor. Wat begon als ‘Minoe heeft een blaasontsteking‘ en ‘we gaan enkele foto’s nemen want hij heeft misschien stenen‘ bleek kanker te zijn.

Je hebt gelukkig niet lang afgezien. Een maand geleden was er nog niets aan de hand (hoe lang had je die tumor al?). Oke, je was niet meer de dikke pluizige hangbuikkat van vroeger, maar je zat nog vol energie. Je liet geen enkele kans onbenut om in mijn bed te kruipen of om in bad te springen (zonder water weliswaar, want daar hield je niet van). Je sprong nog steeds op de rand van het balkon hoewel dat verboden was. We konden geen enkel stukje eten onbewaakt achterlaten of je had het opgepeuzeld. En de sprongen die je maakte… menig kat van dergelijke leeftijd zou jaloers geweest zijn op die lenigheid.

Ik mis je hoor. Heel erg. Je was meer voor mij dan zomaar een huisdier. Als ik verdriet had, wreef je mijn tranen weg met je kopje. Je kwam bij mij liggen als ik ziek was of je kroop dicht tegen me aan om me te verwarmen. Je begroette me steeds met een enthousiast gemiauw. Ik ben ervan overtuigd dat je de slimste kat ter wereld bent, zo vaak hebben we samen gestudeerd. Ook al liep dat niet van een leien dakje, je lag immers meer op mijn cursussen… Bij elke maaltijd kwam je naast mij zitten waardoor je kopje net boven de tafel kwam. En toen ik vanmiddag de koelkast opende, kwam je niet af. Nochtans smeekte je altijd om overschotjes. Hoe vaak hebben we niet samen in de zetel gelegen, jij op mijn buik met je natte snuit in mijn hals? Soms zo aan het spinnen dat mijn oren pijn deden? En wie gaat er nu de restjes melk van mijn cornflakes opdrinken?

Iedereen herinnert zich jou als Garfield. Je was lui, een beetje hautain, je kon letterlijk met je ogen rollen als ik onnozel deed. Je hield van aandacht en genoot van knuffels, alleen lasagne kon je niet bekoren. Verder was je koppig en een tikkeltje arrogant. Je trok je niets aan van de wereld, zo lang je maar alles had wat je hartje begeerde. Je deed niets liever dan slapen in het zonnetje en je voelde helemaal niet de behoefte om muizen te vangen. Weet je nog, toen er een muis op het terras zat? Je keek ernaar, draaide je om, gaf me een blik die zei ‘je denkt toch werkelijk niet dat…‘ en je plofte je terug in de zetel.

Ik heb vaak om je gelachen. Soms lag je zo te wroeten dat je uit de zetel viel. Of je schatte je sprong verkeerd in en viel tussen twee tafels door. Het verhaal met de ontharingscrème is ook een klassieker. Dat verdient een apart berichtje op deze blog.
Je kon ook heel kwaad en venijnig zijn. Zomaar aanvallen bijvoorbeeld. Onder de stoel wachten en krabben als er iemand langskwam. Of als je naar het kattenpension moest. Het duurde dagen vooraleer je me dat vergaf, terwijl ik enkel wou dat jij de zorg kreeg die je verdiende.

Ik zou nog uren kunnen doorgaan, zoveel hebben we samen meegemaakt. Ik was vier jaar toen ik je kreeg. Je was het enige rosse katje uit het nest en ik wist meteen dat jij mijn Minoe was. Je paste exact in de handpalm van mama (dat was nadien wel anders). Ik herinner me nog je eerste dag in huis: je was bang en kroop steeds onder de kast.

Je hebt een lang, gezond en gelukkig leven achter de rug. Nooit ziek geweest. Toen we je zondag vonden, helemaal onder het bloed, heb ik je geaaid en gesmeekt nog niet te sterven. We hebben je meteen naar de dierenarts gebracht. Daar probeerde je steeds weg te glippen, maar je hebt er je laatste nacht moeten doorbrengen. Zo jammer. Ik weet dat ze jou goed verzorgd heeft, en toch… En toen ik je maandag zag, zo mager en je haren aaneengeklit van het bloed, was je niet de Minoe die ik zo lang gekend hebt. Jij, die zo fier en ijdel was…

Het was de beste beslissing, Minoe. We wilden je niet langer laten afzien. De dierenarts kon je leven nog een tweetal weken rekken. En in wat voor toestand? Je bent zachtjes ingeslapen en ik heb je tot de laatste moment vastgehouden. Ik heb je in je mand gelegd en begraven in de tuin, onder een boom met witte bloemetjes. Pepe heeft er een kruisje opgezet.  

Het zal lastig worden om een opvolger te vinden. Een opvolger, zeker geen vervanger want jij bent de enige echte Minoe. Mijn lieve Minoe. Dank je om gedurende 18 jaar lang mijn poes te zijn!      

“Bestaat er echt geen andere mogelijkheid?” Hoofdschuddend knikt ze nee. Een beetje ongerust kijken we in elkaars ogen. We denken hetzelfde. Hij beseft het nog niet, wij des te meer. Het is supersimpel, verzekert ze ons. Voor haar ja, maar voor ons…   Terug buiten staan we te keren en te draaien. Supersimpel? Vergeet het, dit betekent oorlog.

De volgende dag. Vol goede moed beginnen we eraan. Om al na tien minuten wanhopig te worden. Dit lukt nooit! Zijn blik is dodelijk, zijn nageltjes scherp. Nog één keer en hij valt echt aan.

Minoe, mijn stoere kater, heeft een blaasontsteking en daarom moet hij elke dag een pilletje krijgen. Tien dagen lang. Wie Minoe kent, weet dat hij dit niet zomaar toestaat. Zelfs niet voor één keertje. Probeer ook niet slim te zijn door dat pilletje in eten te verstoppen. Hij zal nog liever verhongeren. Kattenboeken moet je niet geloven. De schrijvers vergeten dat je de bek van een kat nooit zachtjes kan openduwen, er ondertussen een pilletje kan inleggen en de bek terug zachtjes kan sluiten. ’Zachtjes’ en ‘de bek van een kat’ zijn begrippen die niet samengaan. Niet! En tuurlijk vindt de dierenarts het simpel, ze doet niets anders! 

Met volgende situatieschets als gevolg… Ik wikkel Minoe in een handdoek en leg hem in de zetel waarna ik mijn benen rondom hem sla (probeer maar op een andere manier een spartelende kat met scherpe klauwen te ontwijken). Ondertussen wordt hij geknuffeld en geaaid om hem gerust te stellen (wat twee keer lukt, nadien weet Minoe ook wel wat er gaat gebeuren). Vervolgens plaats ik mijn linkerhand op zijn slapen en trek zijn bekje open. Met mijn andere hand duw ik de onderkant open. Op dat moment, een kwestie van seconden, legt mama het pilletje op zijn tong en druk ik zijn bekje terug toe. Nu komt het moeilijkste stuk (of dacht je dat het voorgaande moeilijk was?): ervoor zorgen dat hij het pilletje inslikt. Ik hou Minoe zijn bekje toe en wrijf ondertussen onder zijn kin. Tenslotte herhaal je alle voorgaande stappen. Dit lukt immers nooit vanaf de eerste keer.   

Nog zes pilletjes te gaan…