Over madrina’s eigen kleine fijne wereld…

Ik begrijp stilaan waarom de J-Lo’s op de wereld zo into traplopen zijn als stevige work-out. Zondag kwam Antje op het idee om steeds de trap op en af te lopen. Ze had voordien heel lang moeten stilzitten en kijken naar haar supergrote broer die voor het eerst een concert gaf met de grotemensenfanfare (mooi gespeeld, Harry, maar volgende keer willen we je net iets meer zien). “Tijd voor beweging”, moet die kleine meid gedacht hebben. Jammer genoeg is die lieverd van me nog niet gezegend met grote giraffepoten, maar met kleine mierenvoetjes (met zo’n leuke botjes aan, geen zwarte maar die komen nog) die ietsiepietsie stapjes zetten. Kortom, trappen op- en aflopen is een hels avontuur. En wie kan er dan opdraven om te helpen?

Juist ja. Meter zijn schept bepaalde verwachtigen. Trouwens, vake en opa waren volop bezig met de clubkas van de fanfare te spijzen

Gevolg: meter Mieke heeft de hele tijd trappen op- en afgelopen, er goed voor zorgend dat Antje niet viel door haar handje stevig vast te houden en haar andere hand rond haar middel te leggen. En dat allemaal onder het motto: “nog een trapje, nog een trapje, nog een trapje, …” Qua mantra kan dat tellen. Qua spierenmassa kweken ook. So move over J-Lo en andere billenwork-outers. Antje en haar madrina staan op het punt de hele fitnesswereld te veroveren. Shake that body!

Kordaat stapt ze naar me toe. Haar handje grijpt naar mijn buik. Ik besef wat ze van plan is en wil haar nog vlug tegenhouden, maar… ik ben te laat. Een seconde heeft het geduurd. Daar sta ik dan: verbouwereerd en beteuterd. En zij barst in lachen uit. 

Mijn rode jas heeft een eerste agressiegeval meegemaakt. Antje heeft gisteren met een geweldige snok een knop van mijn jas losgetrokken. In één ruk eraf! 

Ze heeft natuurlijk een excuus: ze kan de verontschuldigingen op deze blog nog niet lezen.   

Nu ja, de volgende keer misschien toch een andere jas dragen… De rode draad van meme C. zou anders snel opraken.       

Mijn eerste telefoongesprek met Antje (nu twintig maanden jong):

Ik: Dag Antje.
Antje: Dag Mieke (zeer lang en enthousiast uitgesproken).
Ik: Hoe gaat het?
Antje: Goed (eveneens lang en enthousiast).
Ik: Zijn je grote broers thuis?
Antje: Ja.
Ik: Zijn ze naar school geweest?
Antje: Ja.
Ik: Was het leuk?
Antje: Ja.
Ik: Heb jij vandaag gespeeld?
Antje: Ja.
Ik: Alleen of met moeke?
Antje: Met moeke (inderdaad: lang en enthousiast).
…

Soms is er niet meer nodig om gelukkig te zijn.  

Op Pasen lieten diverse nieuwsankers weten dat de paasklokken de afgelopen jaren meer en meer speelgoed brengen in plaats van chocolade. Best jammer, vind ik. Pasen staat toch gelijk aan paaseitjes zoeken in de tuin? En de klokken moeten ook behoorlijk afzien, met al dat speelgoed over de hele wereld vliegen…  

Als kind ging ik op Pasen ook op chocoladejacht in de tuin. Met mijn zelfgemaakte mandje zette ik de zoektocht in naar eitjes in alle smaken en formaten. In de paashaas geloofde ik niet, de klokken waren (zijn!) verantwoordelijk voor al dat lekkers. Alleen begreep ik niet hoe mijn naasten zo verdomd goed wisten waar alle eitjes verstopt lagen. Een verbond tussen de paasklokken en de grote mensen, veronderstelde ik, net zoals bij de Sint.

Nu ik meter ben, heb ik zelf ook een verbond gesloten met bovenstaande partijen. En wat doe ik, ik die zo predik voor de chocoladetraditie en de paasspeelgoedtrend van de afgelopen jaren betreur? Ik vraag de paasklokken iets onpaasachtig te brengen: een badpak (op een moment waarop koning Winter besluit zijn sneeuwsluizen open te zetten) en een boekje over de boerderij. En hopla, ik ben in de val van de nieuwe trends in onze maatschappij getrapt. Ik troost me met de gedachte dat Antje nog te klein is voor chocolade. Het is goed voor één keer, maar volgend jaar brengen de klokken chocolade. Zonder speelgoedgewicht. Zoals het hoort.

Als ze muziek hoort, kan je haar niet tegenhouden. Antje, nu ongeveer 14 maanden oud, is gek op dansen. Of het nu de geluidjes van haar prinsessenwagen zijn, de trompet van haar supergrote broer of een liedje op de radio; dansen zal ze! Meer dan andere peuters van haar leeftijd weet ze heel goed wat ritme betekent. Moeiteloos past ze zich aan als de melodie verandert. Zolang er maar schwung inzit. Ze trekt zich niets aan van de mensen die naar haar kijken en zorgt ervoor dat iedereen vrolijk begint te lachen. Misschien moet ik haar eerst dansschoentjes kopen in plaats van zwarte botjes?    

Beste Sinterklaas,

Mieke hier. Uit Dendermonde. U kent me wel, ik sta ook in uw Grote Boek. Ik heb u al een lange tijd geen brief geschreven, maar er moet me toch iets van het hart.

Dit jaar mag u absoluut niet vergeten om bij mij langs te komen. Niet voor mij hoor! Al mag dat natuurlijk altijd. Ik ben het afgelopen jaar heel braaf geweest. Oh, oeps, dat staat natuurlijk ook in dat grote boek van u. Vanaf dit jaar moet u voor mijn metekindje Antje komen. Inderdaad, die flinke meid van elf maandjes oud. Af en toe gooit ze wel eens speelgoed omver of verkreukt ze de tekeningen van haar broers, maar ach ja, beste Sint, u weet toch dat ze hen enkel plaagt. En plagen is…  

Antje’s voetjes zijn nog een beetje te klein voor schoentjes, maar vindt u het goed als ik mijn zwarte botjes* in de plaats zet? Ik leg er een suikerklontje en raap bij voor uw paard. En een flesje bier voor zwarte piet. Zal ik alvast een tekening maken? Dat kan Antje nu nog niet hé.

Wegens gebrek aan een schouw zal ik de deur op een kiertje zetten. Zoals vroeger. En voor ik het vergeet, past u een beetje op voor Minoe? In al zijn enthousiasme zou hij u wel eens kunnen verraden met zijn gemiauw.  

Dus, allerbeste Sint, ik hoop echt dat u dit jaar mijn huis niet vergeet. Voor een barbie of poppenhuis is Antje nog een beetje te klein, maar u vindt vast een leuk cadeautje voor haar. U bent tenslotte toch Sinterklaas!

Heel veel groetjes,

Mieke.

* Heeft u hem? (bericht 1)