Enkele jaren geleden beslist de Vlaamse regering tot de afbraak en onteigening van een dorp. Het woonrecht geldt nog tot 31 augustus 2009, nadien moeten alle huurders en krakers hun woningen verlaten. Vandaag opent een Vlaams minister een cultuurproject om datzelfde dorp, of wat er nog van rest, te redden, maar “dat bewijst niet dat er geen eensgezindheid is onder de regeringsleden over het lot van dat dorp“.
Nou, mij lijkt dat vooral een bewijs van ironie… Bert toch.
Tussen het hoesten, proesten, vechten tegen de koorts en de zakdoekindustrie steunen (van een economische crisis daar geen sprake) door neem ik een tijdschrift om het wachten op de dokter wat te verzachten. Terwijl ik doorheen de grote en kleine levensvragen van diverse BV’s en zij die zich zo noemen blader, bedenk ik me plots iets.
Hoeveel bacterieën en microben zouden er niet op al die boekjes in de wachtzaal van de dokter zitten?
Om nog zieker van te worden…
Het gebeurt de afgelopen dagen telkens weer. Als ik nu een man met een hond zie wandelen, dan vraag ik het me af.
Het, ja, het.
Of hij het zou zijn.
Je weet wel.
Het.
Een bospoeper…
Ik ben vast niet de enige. Toch?!
Soms vraag ik me dingen af. Nuttige of nutteloze dingen. Interessante of oninteressante dingen. Grappige of serieuze dingen. Domme of slimme dingen. Of nog andere dingen.
En nu dit. Op zondagavond lees ik op teletekst en in de krant het volgende over De smaak van De Keyser:
1964 versus 2008: dat is 44 jaar. Toch?! Nu, het kan aan mij liggen maar ik vind niet dat Alessandra er 44 jaar uitziet. Dus klopt ofwel de tijdsrekening in de serie niet ofwel de uitleg over de aflevering niet!
U mag zelf oordelen of u dit nuttig, nutteloos, interessant, oninteressant, grappig, serieus, slim of dom vindt.
Enkele weken geleden zag ik twee mannen met een roze muts op. Een babyroze muts. Ba-by-ro-ze… “Mieke, meisje, je gaat geen mensen beoordelen op basis van hun uiterlijk. Over smaak valt niet te twisten. Bovendien respecteer je de unieke identiteit van elke persoon. Dat leren ze je trouwens ook op de sociale school. Individualiseren, weet je wel.” En ik stapte verder. Tevreden over mijn uiterst mooie en professionele mening.
Een paar dagen later zag ik een jongen lopen die zijn linkerbroekspijp had opgetrokken tot aan zijn knie terwijl zijn rechterbroekspijp tot op zijn schoen hing. “Neen, ook nu ga je veroordelen. En je past evenmin je cursus marginaliseren toe! Je bent een voorstander van eigenheid en creativiteit. Kleding zegt niets over iemands persoonlijkheid.“ En alweer stapte ik verder. Nog steeds blij met mijn maatschappelijk verantwoorde ideeën.
Vandaag stapte ik … euhm … op een andere manier weg. Ik zag een jongen met vrouwenlaarzen aan. Echt waar! Je kon er niet naast kijken, zijn botjes schreeuwden femininity uit. ”Vergeet het unieke en het individuele, dit is gewoon weird! Mannen hebben een vreemde kledingstijl.“
Of misschien begrijp ik de nieuwe mannenmode niet door een gebrek aan testosteron?
Deze morgen op de tram. Nog half slaperig vang ik het gesprek op tussen twee meisjes. Uit hun conversatie kan ik afleiden dat ze journalistiek studeren. Stiekem moet ik glimlachen om hun gezaag over de lectoren en lessen. En dan dwalen mijn gedachten verder af naar mijn tijd op de Oude Houtlei… Tot plots. ”Ik begrijp niet waarom wij een krant moeten lezen”, zegt student x tegen student y. “Ik ook niet”, antwoordt die laatste. “Dat is zo saai hé, al dat nieuws”, vervolgt student x. “Ik zie er het nut ook niet van in hoor. Waarom moeten wij nu zo’n oninteressante opdrachten doen”, zucht student y nog.
Ehhhhrrrrm…
En ik kon niets anders meer doen dan te staren naar het raam waarin ik de reflectie van mijn verbaasde ogen zag…
Stel dat je een uitstekend fotograaf bent die geen magnums (maakt niet uit welke smaak) lust, zouden ze je dan aannemen voor het fotopersagentschap Magnum?
Een bus staat te wachten aan de verkeerslichten. Naast hem komt er een andere staan. De twee chauffeurs zien elkaar en groeten elkaar.
Een tram rijdt. Vanuit de tegenovergestelde richting komt er nog ééntje aangereden. Als ze elkaar kruisen, steken beide bestuurders hun hand naar elkaar omhoog.
Als bus- en/of tramchauffeurs naar elkaar wuiven als ze elkaar tegenkomen, doen ze dat dan uit collegialiteit, vanuit een soort groepsgevoel (hip hoi voor De Lijn) of omdat ze elkaar echt kennen?
Er is iets geweldig interessant gebeurd de afgelopen week!
Ik ken eindelijk het verschil tussen confituur en gelei. (Met interessant bedoel ik interessant in mijn eigen kleine hoofd. *sigh*)
Meme G. zat middenin een berg appels en bosbessen toen ik bij haar kwam. Ze was bezig met confituur te maken. “Let maar goed op zodat je het ook weet”, zei ze in ware Piet Huysentruyt-stijl. De leerling in mij las dan ook aandachtig de achterkant van een pakje waarin een soort glibberige suikerachtige massa zat. “Om confituur te maken blablabla, maar als u gelei wil maken dan…”
Flits in mijn hoofd. Wat is in godsnaam het verschil tussen confituur en gelei? Het teleurgestelde gezicht van Piet verschijnt meteen in mijn gedachten.
“Bij confituur behoud je de brokjes fruit, bij gelei zeef je alles waardoor je enkel met het sap van het fruit werkt”, antwoordt meme G. terwijl ze ijverig in de potten blijft roeren.
Weg is Piet. En een belangrijke levensvraag is opgelost. Ik kan met volle teugen genieten van mijn boterham met zelfgemaakte appelbosbessenconfituur.
“Hier, neem een beetje drugs”, zegt ze waarop ze een klein pakje met witte blokjes erin op de tafel gooit. Uiteraard doe je meteen wat ze vraagt en het kleine pilletje smelt tot een poederachtige substantie in je mond. De energieboost is er vrijwel onmiddellijk.
Zouden er nog mama’s zijn die hun studerende dochters voorzien van een portie druivensuiker?
