Na jarenlang gemopper en gezaag à la ”verdikke, het lukt mij niet om een goede foto te nemen“, besloot ik in september avondschool digitale fotografie te volgen. Een uitstekend plan, yes indeed!
Nu, na 14 lessen over iso-gevoeligheden, diafragma’s, sluitertijden, flitsen en scherptedieptes, vind ik mijn foto’s nog slechter dan tevoren. En met slecht bedoel ik wer-ke-lijk a-bo-mi-na-bel.
Ik ben gefrustreerd…
Een gsm bevat meer bacterieën dan een wc-bril.
Ja, daar schrik je van hé…
Zaterdagavond: ik trakteer H. op een etentje. Met mijn eerste loon.
Een eerste loon is erg cool, vind ik.
Als de serveuse de rekening brengt, ben ik vooral erg blij. Niet omdat ik ze met mijn eerste coole loon zal betalen, maar vooral omdat ze 42 euro bedraagt. Volgens H. ging ik immers niet toe komen met 45 euro.
Fijntjes stop ik 45 euro in het mapje: twee briefjes van twintig en ééntje van vijf euro. Tot ik me realiseer dat ik met muntstukken gepast kan betalen. H. zorgt voor de fooi.
Even later wandelen we rustig verder. Tot plots de serveuse achter ons aanloopt. “Jullie hebben teveel betaald“, roept ze al hijgend.
Duh, denk ik, dat is de fooi.
“Jullie hebben serieus te veel betaald, meer bepaald 20 euro.“
Slik.
Twintig euro… Twintig euro indeed.
Ik was ervan overtuigd dat ik 45 euro op zak had waarvan twee briefjes van twintig in elkaar zaten geplooid. Maar blijkbaar had ik 65 euro mee en zaten er dus drie briefjes van twintig euro in elkaar.
Een eerste loon is cool, maar om het nu zo door ramen en deuren te gooien…
“De 472 sans-papiers die sinds 16 mei een privégebouw van Fortis aan het Sint-Lazarusplein in Sint-Joost-ten-Node bezetten, zijn vrijdagochtend ontzet uit het gebouw.” (De Standaard, 31 juli 2009)
In een tijd waarin de media uitvoerig berichten over de asielprocedure en een omzendbrief met criteria van de bevoegde minister, hongerstakers, ontruimingen uit openbare gebouwen en plaatstkort in opvangcentra valt bovenstaand nieuwsbericht nog amper op.
Behalve voor mij…
Dankzij een schoolproject over vluchtelingen heb ik de kans gekregen om in juni met enkele van deze 472 mensen te praten. En met praten bedoel ik ook echt praten. Geen “hallo, hoe is’t” of “jullie doen een hongerstaking, jaja“, wel diepgaande gesprekken over de diverse redenen van wegvluchten uit je land, over het nut van een hongerstaking, over leven in de illegaliteit, over kinderen die hier al jaren naar school gaan, over angst en zorgen, over twijfels …
Kortom over hen…
Nooit zal ik de hartelijke ontvangst op die zonnige dinsdagnamiddag vergeten. In dat grote grijze gebouw, met zijn betonnen vloeren en een vochtigheid die je overvalt. Geen water, geen elektriciteit en geen verwarming. Maar geen gebrek aan gastvrijheid en respect. Dekens en matrassen werden over en weer gesleurd zodat we comfortabel zouden zitten. Water werd gekookt om thee te maken. En ik heb er lachende mensen gezien. Blij omdat er eindelijk naar hen geluisterd werd.
Wat zeg je? Ze leven op onze kap? Nee, meneer, ze werken. Veel en hard. Vaak voor een hongerloon en in mensonterende omstandigheden. Meer zelfs, “We hoeven geen geld, we willen enkel werken.“
Velen onder hen hebben diploma’s om u tegen te zeggen: ingenieur, ICT, … Knelpuntberoepen? Ze zouden niet meer bestaan.
Kinderen lopen ondertussen rond, spelen met een bal, roepen, … We praten over koetjes en kalfjes. Even lijkt het dagelijkse leven gewoon verder te gaan. Tot ik schrik.
Zwangere vrouwen nemen ook deel aan de hongerstaking. Schandalig? Ja. Gevaarlijk? Ja. Zot? Ja, maar zij zien het als de enige manier om nog iets te bereiken. “Wat kunnen we anders doen?” Ik weet het ook niet…
En hun familie? Zij weten niets. Uit schaamte durven ze hen de waarheid niet te vertellen. En dus liegen ze. “Ja, we hebben het goed hier.” Schamper lachje. Hun ouders, zussen en broers, nichtjes en neefjes, grootouders, … allemaal rekenen ze op hen. Vaak hebben ze hun hele hebben en houden verkocht om die ene uit de familie gelukkig te kunnen maken. De ware toedracht vertellen zou een grote teleurstelling zijn.
Uiteindelijk ben ik na tweeënhalf uur praten doorgegaan. Moe, met hoofdpijn, onder de indruk door alle ellende, de wanhoop in hun ogen nog op mijn netvlies gebrand, …
En sindsdien kan ik niet meer tegen reacties zoals “ze leven al jaren op onze kosten” of “ze hebben vast nog niet de moeite genomen om een procedure te starten” of “ze willen alleen maar geld van ons“. Dergelijke uitspraken getuigen van algemeenheden die vaak niet kloppen. En we zeggen ze alsof ze de allesomvattende waarheid zijn, alsof wij alles weten.
Terwijl je niets weet als je niet met de mensen zelf hebt gepraat…
Ik pleit niet voor een regularisatie en masse of hongerstakingen als middel om een doel te bereiken. Maar… Mensen laten niet zomaar alles achter in hun geboorteland, mensen laten zich niet zomaar vernederen en kleineren in een land waar ze geluk hoopten te vinden, mensen brengen niet zomaar het leven van hun ongeboren kind in gevaar.
472 sans-papiers zijn uit een gebouw ontzet, maar voor mij hebben ze allemaal een verhaal. Het getal 472 krijgt plots een gezicht.
… en ik moet toestemming vragen aan mijn man om een jas te kopen, dan stap ik naar mijn advocaat om de scheiding in te zetten.
Dat heb ik beslist nadat ik dergelijke situatie in de winkel zag.
Husband in spé: u bent gewaarschuwd!
Hij staat te springen van ongeduld, zo benieuwd is hij naar zijn pakje. Ik slaag er immers altijd in om hem het tofste speelgoed te kopen. Fier trek ik de kofferbak open en kijk hem verwachtingsvol aan. Zo’n cadeau wil toch elke tienjarige stoere kerel?
“Ik kan niet skateboarden.”
Stilte.
“Ik heb er trouwens al twee.”
Nog meer stilte.
“Dit is echt geen leuk verjaardagscadeau”, waarop mijn neefje Luckas teleurgesteld weg wandelt en mij achterlaat met een prachtig skateboard in mijn handen…
Vandaag ben ik lui.
Echt lui.
En met echt lui bedoel ik: uitslapen tot half twaalf, om twee uur een versleten joggingsbroek met vloekende t-shirt aantrekken, daarna een filmpje bekijken, ondertussen een stuk chocolade eten, vervolgens overschakelen naar Oprah die me vertelt welke kledij ik moet dragen als ik 50 ben en tenslotte computeren.
Terwijl ik mijn scriptie nog moet schrijven.
En allerlei stageopdrachten moet maken.
En dringend werk moet beginnen maken van sollicitatiebrieven.
Maar dat doe ik dus niet.
Want vandaag ben ik lui.
Echt lui.
En dat op een maandag. Kan dat wel, lui zijn op een maandag? Want lui zijn, dat is toch iets typisch voor een lazy sunday?
Maar een lazy monday kan ook, vind ik.
En dus ga ik nog wat lui zijn.
Echt lui.
… van maart schrijf ik nog snel een berichtje op mijn blog. Niet dat u op interessante informatie moet hopen, mijn beste lezer. U gaat ook niet meteen iets zinvol bijleren. Er is geen absurde levensvraag van mijnentwege. Ook geen cynische quotes of een vleugje sarcasme. En vergeet de grappige noot, hier zal u ze niet vinden.
… van maart zal ik evenmin mijn blog gebruiken om mijn tegenstanders genadeloos af te maken of complimentjes te gooien naar alle lieve mensen op de wereld.
… van maart zal u niets, maar dan ook niets van dit alles terugvinden.
… van maart kan ik enkel vaststellen dat ik schandalig weinig geschreven heb. Klachten? U wil meer? Ik ook. Steek het op allerlei reflecties, een stagedagboek, supervisieopdrachten en scriptietoestanden. Ze vermoorden mijn creativiteit.
… van maart beloof ik beterschap in april. Ondanks de reflecties, het stagedagboek, de supervisieopdrachten en de scriptietoestanden die nog zullen komen.
Tenzij u op de valreep van maart beslist heeft deze blog links te laten liggen.
Ik heb de wet overtreden! Bewust. Schaamteloos. Zonder scrupules. Gewoon ingegaan tegen de maatschappelijke regels. De rebel in mij, ze voelde zich oppermachtig. Heerlijk superieur. Yeah!
Ik had nochtans een goed excuus. “Tuurlijk had je dat, iedereen die de wet overtreedt, heeft een goed excuus“, hoor ik je denken. En toch was het zo: het nood breekt wet-excuus namelijk. En de nood was in dit geval Bart, alias nonkel madrina.
Bart is donderdag op zijn werk gevallen. Met een zeer dik en pijnlijk been als gevolg. Ons plan om de autostrade onveilig te maken met de auto (Bart combineert vlotjes de taken nonkel madrina met rijbegeleider madrina) viel lichtjes in duigen. Wij tweetjes dan maar naar het ziekenhuis, waar we vooral hebben gewacht. En van de ene onderzoekskamer naar de andere hebben gemankt. Of liever gesukkeld. Waarom zouden ze ook iemand die amper kan stappen een rolstoel geven?
Enfin, één serieuze bloeduitstorting en verrekking later komt de verpleger langs met de melding dat we naar huis mogen, maarrrrrrrrrrrrr… dat Bart niet met de auto mag rijden…
Ik voelde meteen nattigheid. En Bart voelde ze ook. Zelfs de verpleger voelde de spanning. ”Ze is nog maar enkele maanden aan het rijden, ziet u“, prevelt Bart stilletjes. ”Ik heb geen L“, vervolg ik al even stil. “Ja meisje, je richtingaanwijzers gebruiken, opletten voor fietsers en stoppen voor het rood licht“, antwoordt de verpleger stoer alvorens hij ons wegstuurt. Bart en ik kijken naar elkaar en voelen de krop zenuwen in onze keel groter worden.
Niet dat het rijden op zich een probleem is. Ondertussen heeft deze meid er al 20 uur rijles in de rijschool en gigantisch veel rij-uren thuis op zitten, en begint de auto meer haar vriendje te worden. Maar mijn eerlijkheid speelt me parten: met mijn voorlopig rijbewijs heb ik een L nodig. Wat als de politie me tegenhoudt? Zullen ze mijn nood breekt wet-excuus aanvaarden?
Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest toen ik uiteindelijk de auto parkeerde. Bart trouwens ook. Al had dat bij hem vooral te maken met het feit dat ik nu met zijn auto reed en niet met die van thuis, denk ik… 
Volgens Karel zijn mijn blogtekstjes kunst.
Kunst ja. Ik schrok ook hoor.
“Kunst probeert de realiteit zo werkelijk mogelijk weer te geven. En dus zijn jouw tekstjes kunst; want ze herkenbaar, dagdagelijks en eenvoudig“, vertelde hij fijntjes.
Nou, daar werd ik even stil van. En toen kwam er nog dit.
“Je blogtekstjes zijn ook schattig.“
Ik heb de hele tijd naar mijn computerscherm zitten grijnzen.
Nog steeds trouwens.
