Als meter moet ik op elke situatie in haar leven voorbereid zijn. Ook op haar liefdesperikelen. Gelukkig had/heb ik daarvoor al een oplossing. “Antje“, zei ik, “Ik heb al een liefje voor jou gevonden. Een heel leuk en lief liefje“. En toen vertelde ik haar over Stan. En hoewel ze in het begin wat meewarig keek en haar moeke protesteerde dat ze nog veel te jong was, was haar interesse toch gewekt. “Kom, meter Mieke, we gaan in de zetel zitten en daar een beetje over de liefde praten“, flapte ze d’eruit

En dat deden we. Over Stan en zijn mama (die dolenthousiast is). En of hij een broer heeft. Of misschien twee broers. Over huisdieren en knuffeldieren. En waar hij naar school gaat. Of hij een juf of een meester heeft. Enfin, allerlei belangrijke levensvragen.

Kortom, mijn Stan- en Antjeplan komt in de sjakos

Terwijl mijn mama uit de auto springt om de schade te bekijken, spurt Nicole achter de – blijkbaar – nietsvermoedende chauffeur die ondertussen verder rijdt. Als ze terug komen, is het meteen duidelijk dat hij gedronken heeft. En nog niet een beetje. Ik hoor hem lallen en mompelen, met zijn sigaret tussen zijn lippen geperst. Hij zal zijn identiteitskaart geven en zo alles regelen, da’s allemaal geen enkel probleem.

Al dat lawaai lokt natuurlijk volk. Zijn collega’s (van een andere receptie) komen erbij en Nicole haalt een politieman in burger die ze op onze receptie heeft gezien. Vervolgens hoor ik allerlei flarden van het gesprek. ”Ge gaat dat deftig oplossen met de aanrijdingsformulieren” en “Als de politie komt, hebt ge iets voor“ tot “Ja, maar hij heeft momenteel problemen thuis“.

Soit, de papieren worden ingevuld en alles wordt geregeld. Zonder officiële tussenkomst van de politie. En dat zit mij dwars. Begrijp mij niet verkeerd, voor mij moet je een aanrijding niet aangeven, zeker een geval met beperkte materiële schade. Als je overeenkomt, des te beter. Mijn ongeval is ook in onderling overleg geregeld.

Maar dat hij ongestraft wegkomt met dronken rijden maakt mij enorm kwaad. En het gaat hier over een zwalpende man met dikke tong zonder enige besef van de wereld. Strontzat, dat beseft iedereen. Als je dan betrapt wordt, dan verdien je een boete en de intrekking van je rijbewijs. Het kan mij niet schelen hoeveel familiale problemen je hebt, hoe beperkt de materiële schade is of hoeveel administratie en tijd het kost om de politie op te roepen. Onder invloed rijden is strafbaar en onveilig. En argumenten zoals ”ja, maar hij woont dichtbij, we zuller ervoor zorgen dat hij te voet gaat“ of “hij is bereid om alles in der minne te regelen” zijn dikke zever.

Net zoals “een paar pintjes kunnen geen kwaad” of “ik ben gewoon om te drinken, ik voel dat niet” in andere situatie trouwens.

Tis dus simpel. Of je blijft nuchter of je neemt maatregelen (BOB, openbaar vervoer, …). Dat noemen ze verantwoordelijkheid. In het andere geval ben je niet alleen roekeloos, maar ook egoïstisch.

Is dat een felle mening? Ja, maar rijden onder invloed is gevaarlijk. Alcoholintoxicatie doet de kans op een ongeval drastisch toenemen. Je let minder op.  Je merkt voetgangers, fietsers, verkeersborden, zijstraten of tegenliggers later of zelfs helemaal niet op. Je reflexen verminderen, maar je reactietijd wordt langer. Je wordt vlugger slaperig. Enzovoort. Alcohol speelt een rol in ongeveer 1 op 4 dodelijke ongevallen. Met een alcoholgehalte van 0,5 % (Belgische limiet) loop je 2,5 keer zoveel risico op een dodelijk ongeval dan wanneer je nuchter bent. Met 0,8 % is dat risico al 4,5 keer hoger en met 1,5 % maar liefst 16 keer!

Om maar te zeggen: jouw plezierig alcoholuitje kan heel wat lichamelijke, emotionele en materiële schade veroorzaken. Egoïstisch dus.

Ben ik een voorstander van overleg en onderlinge regelingen? Ja, absoluut. Maar niet van dronken rijden. En al zeker niet van ongestraft dronken rijden.

Om nog maar te zwijgen over de politieman in burger die geen maatregelen trof (conclusie: drink en rijdt maar, het kan geen kwaad, ik ben in burger en bel mijn collega’s niet automatisch zelf op).

Bron cijfers: http://www.goforzero.be/nl

PS: Al een geluk dat ik door de pijn in mijn been strike in de auto lag of ik had mij niet kunnen bedwingen om te reageren…

Update: En toevallig verschenen vandaag de resultaten van de Bob-campagne in het nieuws…

En? Mooi hé?!
Ik ben een beetje verliefd.

Al is de kleur nog een groot vraagteken. Wit is namelijk geen goed idee voor mensen met een bleek velletje. En ik ben een bleekscheet pur sang! Een rode trouwjurk daarentegen lijkt mij graaf. Geen bordeaux of wijnrood, maar iets hevig, fel en vrolijk. Aardbeienrood bijvoorbeeld. Of bessenrood.

Ook het bovenstuk moet anders: een straplesstopje is not my cup of tea. Niet comfortabel genoeg. Daarom dacht ik aan een bloesje in de stijl van één van de volgende kleedjes: een v-hals, een kraagje of iets met een bloemen- en kralenmotief vind ik bijvoorbeeld erg mooi.

Aanpassingen aan de bruidsjurk zijn trouwens geen probleem. Mia-Monta ontwerpt namelijk alle kledij in een eigen atelier. Zo is elke bruid zeker van het ideale, originele maar vooral perfect passend trouwkleed. Ook het assortiment suitekledij is ruim. Zo kunnen klanten zelf hun outfit samenstellen: topjes kunnen bij broeken, korte of lange rokken. Naargelang hun voorkeur en budget dus. Om de totaallook helemaal af te werken, zijn er ook schoenen in dezelfde kleur en tasjes in dezelfde stof. En natuurlijk zijn er ook hoeden, aangepaste lingerie, kroontjes, haarstukjes en juwelen voor de finishing touch.

Over de lengte twijfel ik niet, ik wil een kort kleedje. Al heeft een mooie lange jurk ook iets natuurlijk…

Oh, ik ga helemaal niet trouwen! Althans, toch niet meteen. Al staat dat volgens mijn horoscoop in 2012 wel gepland, net als een huis kopen, samenwonen en een kind krijgen. Van een voorspelling gesproken!

Soit, de dochter van mijn mama’s collega stapt dit jaar in het huwelijksbootje. En daar horen gesprekken over kapsels, limo’s, feestzalen en … bruidsjurken bij! Sindsdien dromen we ten huize Madrina enthousiast mee…

En zeggen dat ik ook al jaren een huwelijksfotograaf heb.
Hoe voorbereid ben ik!

Oh, nog één ding eigenlijk.
Iets belangrijk.
Een lief!  

Enfin, u hoort het wel.
Zowel over het lief als over het huwelijk.

Anna Magnani

Uit de litteraire kattenkalender: januari 2012 – week 1.

Oh, en kijk zeker naar de video “daarom blijven vrouwen single”: subliem gewoon! Mijn buurvrouw en ik lagen strike

Wat was de drukste dag?

• 20 oktober (in de sjakos) -> met dank aan de vermelding op de blog van Lilith

Via welke sites kwamen bezoekers hier terecht?

• facebook
• blog van de sympathieke Magda
• tales from the crib
• colourit
• nl. wordpress.com

Wat waren de populairste zoektermen?

• bloemen
• bloem
• Milk Inc -> tekst
• prinses prieeltje -> tekst
• madrina

Wie gaf de meeste commentaar? -> Jullie zijn schatten!

• Magda
• Saskia
• Vanessa
• Colourit
• Joke

Welke berichten werden het meest bekeken?

• In de sjakos
• Bloemen in het begijnhof (1): Rood
• Madrina loves S. Oliver
• Kerstpoes
• Madrina mas there

Hop naar 2012, me dunkt!

En bedankt aan alle lieve lezers en toevallige passanten

Gisteren heb ik Lucy Rose ontdekt, een jonge singer-songwriter uit Groot-Brittanië. Haar muziek, een combinatie tussen folk en pop, klinkt lief en aandoenlijk, maar tegelijkertijd ook heel sterk. Er zit een fijne twist in. Bovendien heeft Lucy een prachtige, bijna betoverende stem. In 2012 neemt ze haar debuutalbum op.

Ik ben fan

• Ik klim niet op de televisie.
• Ik spring niet op de tv-kast zodat ik het beeld belemmer.
• Ik geef mijn huisgenoten voldoende plaats in hun bed.
• Ik breek mijn waterfontein niet af.
• Ik laat de vogeltjes rustig in het nestkastje zitten.
• Ik kneut niet.
• Ik blaas niet naar Antje. Ook al schudt ze mij door elkaar.
• Ik eet geen bloemen op.
• Ik zet mijn nagels niet in de handtassen.
• Ik eet geen kranten of tijdschriften op.
• Ik val niet van de tafel of de stoel, dan lijk ik dom.
• Ik blijf van de jas van bezoekers.
• Ik laat boeken, potjes, kaarsen, … staan.
• Ik spring niet tegen de slaapkamerdeur in het midden van de nacht.
• Ik word een knuffelpoes.

Al weet ik niet of hij zelf akkoord gaat…

… breekt Kasper dat ding gewoon af.

Zucht.

Ik: Au. Fuck.
Zij: Wat was dat?
Ik: Hebt gij dat gehoord? 
Zij: Diene krak, ja, wat was dat?
Ik: Mijn au been, allé mijn bekken au.

Zij: Was dat uw been?
Ik: Jaaaaa, fuck fuck fuck.
Zij: Diene krak was uw been?
Ik: Ja, mijn bekken, dat zeg ik toch.
Zij: Meent ge dat nu? Ik heb dat tot in de gang gehoord.
(afstand mama – ik: 5 meter)

Ik: Jaaaa, au au au. 
Zij:  Zeg dat maandag maar tegen Ruth.
Ik: Uhu.
Zij:  Moet ge een kersenpittenkussen hebben?
Ik: Ja… *snif*
Zij: En een pijnstiller?
Ik:  Ja… *snif*
Zij: Moh mijn dutsken toch. Gaat het?
Ik: Nee, au, pijn, au…

Zij: En hoe kwam dat?
Ik: Ik weet niet, ik verlegde gewoon mijn been.

In combinatie met een rotbezoek aan één van de twee dokters van de verzekeringen (onvriendelijk tot en met) bezorgde mijn krakend bekken mij een fantastische (NOT) vrijdag de dertiende. *Grmbl* Met de volgende dag nog meer pijn dan anders. *Beikes* En met een moeilijke revalidatie gisteren. En een hele lastige fietsbeurt. In plaats van verbetering was er een achteruitgang. *Verdorie* En met veel pijn. En vannacht kwam er een slechte nachtrust bij. *Bah* En vanmorgen sprong Kasper op mijn – uiteraard slecht – bovenbeen. *Grr*

Enfin, ik heb vandaag een gigantisch slecht humeur! *Grommel*

Héhé, dat lucht op!